16-12-05

Is Bush conservatief?

De regimekrant De Morgen publiceerde onlangs een artikel onder de titel ‘Dansen naar de pijpen van het Amerikaans Belang’ (26.11.2005) dat met leugens en verdraaiingen moest ‘bewijzen’ dat het Vlaams Belang er een soort Amerikaanse ‘neoliberale’ en ‘ultraconservatieve’ agenda op nahoudt. Het artikel toonde vooral een stuitend gebrek aan elementaire kennis over de Amerikaanse conservatieve beweging aan. Het is een misvatting de Republikeinse partij te beschouwen als dé conservatieve partij. Zeer zeker, de conservatieven zijn er actief maar de Republikeinen zijn in essentie een coalitie van gematigden tot en met conservatieven. Zo is de Austro-Californische gouverneur Arnold Schwarznegger nauwelijks een conservatief te noemen. Daarom ook dat de American Conservative Union nauwgezet statistieken bijhoudt of het stemgedrag van de Republikeinse congresleden wel in overeenstemming is met de conservatieve standpunten van wantrouwen tegenover de staat, een voorkeur voor vrijheid tegenover gelijkheid, traditionele waarden en normen en patriottisme.
 
Gekaapt
 
Sinds de aanloop naar de inval in Irak is er een open oorlog uitgebroken in de conservatieve beweging tussen neoconservatieven en paleoconservatieven. De neoconservatieven zijn in feite verdoken liberalen en voormalige sociaal-democraten. Niet verwonderlijk dus dat de neocons vanuit een utopisch universalisme vrijheid en democratie willen exporteren naar landen waar de fundamenten daarvoor niet aanwezig zijn. Neocons zijn voorstanders van interventie: militaire interventie in de brandhaarden van de wereld en overheidsinterventie in het economisch beleid. Voor beiden is een uitgebouwd staatsapparaat noodzakelijk, vandaar de uitdrukking welfare-warfare state.
 
De paleoconservatieven borduren voort op de conservatieve traditie en zijn voorstanders van isolationisme, cultureel conservatief, tegen globalisering, voor economisch protectionisme en anti-immigratie. De neoconservatieve invloed op de regering-Bush mag weliswaar over zijn hoogtepunt heen zijn, het feit dat het belangrijkste conservatieve tijdschrift National Review zijn oorspronkelijke anti-immigratie houding heeft opgegeven, spreekt boekdelen. Pat Buchanan, een veteraan van de conservatieve beweging, voormalig presidentskandidaat en gewezen journalist bij o.a. CNN en vandaag de dag een leidend figuur van de paleoconservatieven, verwoordt het als volgt: “De  conservatieve beweging is gekaapt en verworden tot een globalistische, interventionistische, opengrenzenideologie, die niet de beweging is waarmee ik opgroeide.”(NY Times, September 8, 2002).
 
‘Beautiful losers’
 
Buchanan noemt de inval in Irak “de grootste strategische blunder in de Amerikaanse geschiedenis” en voorspelt tevens een ideologische oorlog in de Grand Old Party over de omarming van de globalisering terwijl Amerikaanse jobs verloren gaan en de lakse houding tegenover (illegale) immigratie: “we voegen elk jaar een half miljoen illegale immigranten toe aan onze bevolking, waarvan er sommige komen werken en andere om misdaden te plegen tegen Amerikaanse burgers.” Voornamelijk in het Zuidwesten van de VS is de toestroom van Mexicaanse illegalen meer dan problematisch. Zodanig zelfs dat de Democratische gouverneurs van New Mexico en Arizona de noodtoestand hebben afgekondigd. Momenteel probeert Bush met een halfslachtige politiek de vrede in zijn verdeelde partij te bewaren: een verstrenging van de grenscontroles enerzijds en de zogenaamd tijdelijke regularisering van zo’n 10 miljoen illegale immigranten anderzijds. Toch zijn er ook conservatieve principes die gehonoreerd worden: Bush benoemde afgelopen zomer een notoir criticus van de Verenigde Naties tot ambassadeur bij die instelling. In het Hooggerechtshof ziet het er na de mislukte benoeming van Harriet Miers – mede door het protest van conservatieve zijde – heel goed uit: Chief Justice John Roberts en de genomineerde conservatieve rechter Samuel Alito lijken uit het goede hout gesneden om een aantal linkse aberraties in de wetgeving recht te trekken. Daar kunnen zowel paleo’s als neocons zich in vinden.
 
De vooruitzichten voor de Republikeinen voor de presidentsverkiezingen van 2008 waren tot voor kort goed. De Republikeinen moeten echter uitkijken dat hun achterban nog wel volgt terwijl de fundamentele principes plaats moeten ruimen voor louter partijpolitieke strategie en tactiek, het winnen van verkiezingen, verbreding van de partijbasis en het nastreven van salonfähigkeit. De in februari overleden columnist Samuel Francis schreef reeds in 1993 over de conservatieve beweging als ‘beautiful losers’. Het is de paradox van de Amerikaanse conservatieve beweging dat ze vandaag nog nooit zo machtig is geweest en tegelijkertijd zo ver staat van haar oorspronkelijke uitgangspunten. De uitdaging blijft of de Republikeinen erin zullen slagen een waarachtig conservatief beleid te voeren.

19:48 Gepost door Jan Lievens | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

vraagje En hoe zou u zichzelf omschrijven Jan?

Gepost door: Michael Cosyns | 27-12-05

antwoord Hallo Michael,

Vooreerst mijn beste wensen voor het nieuwe jaar.

Voor wat het waard is: als rechtse nationalist zou ik in de VS een paleoconservatief zijn met als belangrijkste nuancering dat ik inzake buitenlands beleid een realist ben en geen isolationist. Als Vlaming streef ik naar een onafhankelijke en soevereine Vlaamse staat. Wat Europa betreft opteer ik voor het confederale model, een samenwerkingsverband van soevereine staten.

Ik erken uiteraard dat de soft power van de EU ook goede realisaties heeft teweeggebracht maar als het echt menens wordt, is een militaire stok achter de deur onontbeerlijk (cfr. oorlog in het voormalige Joegoslavië). Het dieperliggende probleem is decadentie: Europa en het Westen zijn vergeten wat het is een vijand te hebben. Vandaag denkt men, zoals Lee Harris het heeft verwoordt, grosso modo als volgt: “An enemy was just a friend we hadn't done enough for yet. Or perhaps there had been a misunderstanding, or an oversight on our part -- something that we could correct…”. De illusie van vrede heeft ons in slaap gewiegd en ik kan alleen maar vaststellen dat in de VS daar meer over nagedacht wordt dan in Europa.

Misschien ook interessant in dit verband: in een recente column zet ik enkele fundamentele verschillen tussen links en rechts uiteen: http://www.vbj.org/index.php?id=3e00011.

Gepost door: Jan Lievens | 10-01-06

De commentaren zijn gesloten.