Amcon.be: Amerikaans conservatisme

Obama wint

2008-11-05T16:36:25+01:00

Messias of Krijger?

2008-11-04T13:58:31+01:00

Als men de opiniepeilingen mag geloven, ziet het er naar uit dat Barack Obama de eerste zwarte Amerikaanse president zal worden. Real Clear Politics geeft een goed overzicht van de verschillende peilingen en berekent ook een nationaal gemiddelde: Obama ligt met 52% momenteel 7,8% voor op McCain (44,2%). Obama lijkt dus zegezeker en haalt in de opiniepeilingen tevens een voor een de swing states binnen. McCain is de underdog. Maar niets kan uitgesloten worden: in 1980 lag Ronald Reagan tien dagen voor de verkiezingen met 39% achter op Jimmy Carter met 47%. Reagan won uiteindelijk met 50,7% tegenover 41%. Daarenboven heeft McCain al meermaals zijn schijnbare politieke dood overleefd.

Als de aandacht verschuift naar de economie is dat vandaag in het voordeel van de Democraten. Nationale veiligheid en traditionele waarden zijn dan weer in het voordeel van de Republikeinen, maar die lijken volledig weggedrukt door de zwaarste financiële crisis sinds 1929, die ook zijn repercussies heeft in Europa. Daarmee lijkt het een verkiezing die de Democraten onmogelijk kunnen verliezen.

Averechts effect

Barack Obama wordt door zijn supporters voorgesteld als een ‘transformatieve’ kracht, een messias als het ware, die de hoop belichaamt dat Amerika na acht jaar Bush terug op het ‘goede pad’ kan geraken. Daartegenover staat John McCain, een oorlogsveteraan die ervaring maar ook stoutmoedigheid als troef heeft. Zijn reputatie als dwarsligger in zijn eigen partij speelt hem parten en wou hij omzeilen met de keuze voor de sociaal-conservatieve Sarah Palin als vice-presidentskandidaat, die goed ligt bij de conservatieve achterban.

Bij het derde en laatste presidentiële debat ging McCain in de aanval en wist hij goed te scoren. Maar vaak is het niet zozeer de inhoud die de doorslag geeft. Zo ook bij dit debat: McCain kwam hooghartig over, zijn minachting was voelbaar in zijn houding terwijl Obama zich respectvol opstelde. De strategie van de McCain-campagne om Obama te linken aan de zwarte racistische dominee Jeremiah Wright en de extreemlinkse terrorist William Ayers – alhoewel die terecht was – heeft een averechts effect gehad. Die negatieve campagne heeft vele onafhankelijke kiezers, die vroeger de basis uitmaakten van McCain, vervreemd.

Obama is zowat de meest linkse Democraat in het Congres, samen met zijn running mate Joe Biden overigens. Dat blijkt duidelijk uit de classificatie van de American Conservative Union. Die houdt het stemgedrag van de Congresleden nauwgezet bij. De onderwerpen gaan van belastingen tot overheidsuitgaven en van nationale veiligheid tot abortus. Op een schaal van 0 tot 100 worden de congresleden geschat naar hun politiek-ideologische positionering van ‘liberal’ tot ‘conservative’. McCain mag met 82,16% dan niet de meest conservatieve senator zijn, het verschil met de 7,67% van Obama is frappant. Obama is gewoonweg een socialist, een politieke ideologie die in de VS (nog?) niet tot de mainstream behoort.

Democratische almacht?

Het ziet er dus naar uit dat de Democraten hun meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden nog zullen versterken. Met het presidentschap erbij zouden ze hun linkse agenda volledig kunnen doordrukken. Het gevaar bestaat zelfs dat de Democraten 60 senaatszetels (op een totaal van 100) binnenhalen en daarmee de Republikeinse oppositie de mogelijkheid ontnemen te filibusteren. Toch hebben Amerikanen nog altijd een voorkeur voor een gedeelde macht in Washington. De Republikeinen hebben die boodschap te weinig in de verf gezet.

Dat zowel McCain als Obama de gevangenis van Guantanamo Bay willen sluiten, betekent niet dat er een einde zal komen aan het buitenlands beleid van interventionisme. Op dat vlak staan beide kandidaten dichter bij elkaar dan wordt aangenomen. Jawel, Obama wil troepen terugtrekken uit Irak maar dan wel om ze in te zetten in Afghanistan. McCain wil de oorlog voortzetten en winnen in Irak. Beiden aanvaarden echter het uitgangspunt van de ‘Global War on Terror’, uitgetekend door de regering-Bush. Voor McCain ligt de frontlinie in Irak, voor Obama in Afghanistan.

The Right Choice? - The American Conservative stelt dat traditionele conservatieven geen duidelijke favoriet hebben in deze verkiezingen. Wordt het stemmen voor het minste kwaad? Een derde partij? Of blijven echte conservatieven beter thuis? 18 conservatieven, libertariërs en onafhankelijke denkers geven hun mening in een speciaal nummer.
The Economist steunt in Obama
Victor Davis Hanson (National Review Online) over de vooringenomenheid van de media

Amerika kiest een president

2008-11-04T13:35:42+01:00

Derk Jan Eppink kennen we als een van de betere politieke waarnemers. Zijn boek ‘Vreemde buren’ over politiek in België en Nederland geldt als een klassieker. Vandaag woont hij in New York. Hij nam de kans te baat om een jongensdroom in vervulling te laten gaan: de Amerikaanse presidentsverkiezingen van nabij volgen. Eppink maakt vooreerst duidelijk dat dit historische verkiezingen zijn. Barack Obama is de eerste zwarte die het hoogste ambt in de VS kan bereiken en de machtigste man ter wereld kan worden. In tegenstelling tot vele andere journalisten bleef Eppink niet in New York of Washington D.C. zitten, maar ging hij mee op campagne. Zo volgde hij de eerste voorverkiezingen in Iowa, ging op campagne voor voormalig burgemeester van New York Rudy Giuliani in New Hampshire en volgde enkele debatten in South Carolina. Eppink gaat dieper in op het belang van deze verkiezingen, ook voor Europeanen. Welke richting slaat het machtigste land ter wereld in met Obama of McCain? Hij legt het politiek systeem in de VS op heldere wijze uit. Hoe zat dat nu weer met die kiesmannen? Hij blikt ook terug op de politieke geschiedenis van de partijen en gebruikt tal van kaartjes ter verduidelijking. Een ideaal boek voor iedereen die met kennis van zaken de presidentsverkiezingen wil volgen.

Amerika kiest een president
Derk Jan Eppink
168 blz.
14,95 euro
Davidsfonds, Leuven, 2008.

Wie is John McCain?

2008-11-04T13:32:32+01:00

Dat de Europese media een voorkeur hebben voor de Democraten hoeft geen betoog meer. De liefdesaffaire met Obama wordt in alle media breed uitgesmeerd. Maar er wordt ook vaak met een stuitend gebrek aan kennis over de Amerikaanse politiek bericht. Dat is te verklaren door de eenzijdige oriëntatie van Europese journalisten op de ‘linkse’ Oost- en Westkust van de VS terwijl het Amerikaanse hartland wordt genegeerd. Het is nochtans in de Midwest en het zuiden van de VS dat de doorslaggevende beslissing zal vallen. Sinds Nixon is het politieke zwaargewicht naar daar verschoven. Met die ‘southern strategy’ hebben de Republikeinen na Nixon ook Ronald Reagan, George H.W. Bush sr. en George W. Bush jr. naar het Witte Huis gestuurd.

Dr. Hans Veldman, die eerder ‘De strijd om het Witte Huis’ publiceerde, wil met deze bondige biografie niet alleen de Europese verbazing bij een Republikeinse overwinning voor zijn maar tevens aantonen dat John McCain wel eens onze voorkeur zou kunnen verdienen tegenover Obama. Als het op ervaring aankomt is Obama natuurlijk een maatje te klein voor de senator uit Arizona. McCain moet het in tegenstelling tot Obama niet hebben van zijn retorisch talent maar van zijn ‘straight talk’. McCain staat bekend als een rebel en ging in het verleden vaak tegen het Republikeinse partijestablishment in. McCain verloor in 2000 de Republikeinse nominatie van Bush, mede door een smerige lastercampagne die werd opgezet door het campagneteam van Bush. Een overwinning van McCain in november zou dus een zoete wraak betekenen tegenover Bush.

Een biografie over McCain kan natuurlijk niet om zijn Vietnamverleden heen. McCain groeide op in een militaire familie en doorliep de marineacademie. Hij was allesbehalve een modelstudent en had de op vier na laagste score van zijn bijna 900 medestudenten. Daarna koos hij voor een pilotenopleiding en beleefde actie in Vietnam. Hij overleefde drie vliegtuigcrashes en kwam heelhuids uit een vuurstorm op een vliegdekschep die het leven aan zo’n 134 soldaten kostte. Toen hij in 1967 boven Noord-Vietnam werd neergeschoten, redde hij zich met zijn parachute maar brak tijdens zijn val beide armen en een been. Hij kwam terecht in een meer en verdronk bijna maar werd gevangengenomen. Toen de Noord-Vietnamezen hem uit het water haalden, werd zijn schouder verbrijzeld met een geweerkolf en kreeg hij nog een bajonetsteek te verwerken. Tijdens zijn vijf en een half jaar krijgsgevangenschap in het ‘Hanoi Hilton’ werd hij gemarteld en in eenzame opsluiting geplaatst. Hij overleefde maar nauwelijks. Vandaag kan hij zijn armen niet meer boven zijn schouders heffen. Toch weigerde hij destijds vervroegd vrijgelaten te worden toen hij daartoe de kans kreeg. Het minste wat van McCain kan gezegd worden, is dat hij een doorzetter is.

John McCain
De Amerikaanse Keizer
Hans Veldman
92 blz.
12,95 euro
Uitgeverij Aspekt, 2008

Homo Americanus

2008-10-02T12:16:45+02:00

Vandaag verscheen nr. 131 van het conservatieve culturele tijdschrift TeKoS, uitgegeven door de Deltastichting. Het nummer staat in het teken van het colloquium dat op zaterdag 29 november in Izegem plaatsvindt. In het nummer staan twee bijdragen van mijn hand. In 'Quo vadis, Amerika?' schets ik in zes bladzijden het vastgelopen buitenlands beleid van de VS dat ware conservatieven aanzet tot introspectie. 'De nieuwe Jakobijnen' omvat een interview met de neoconservatieve havik Michael Ledeen dat ik vorig jaar afnam bij het American Enterprise Institute in Washington D.C.

Een abonnement op het driemaandelijkse TeKoS kost 24 euro per jaar door storting op rekeningnummer 733-0062859-33 t.n.v. Deltastichting vzw.

Hier vindt u meer informatie over het colloquium.
Abonneer hier gratis op de e-nieuwsbrief van de Deltastichting.

McCain versus Obama

2008-09-20T02:18:03+02:00

Op 4 november kiezen de Amerikanen hun 44ste president. Na acht jaar Bush zijn de verwachtingen hoog gespannen. De Democratische en Republikeinse presidentskandidaten, Barack Obama en John McCain, hebben hun vicepresidentskandidaat voorgesteld en op hun respectievelijke conventies de nominatie van hun partij aanvaard. Daarop volgen nog drie presidentiële debatten. De vooringenomen Europese media verwachten dat Obama de verkiezingen wel even zal winnen. Maar dat dachten ze ook al in 2000 met Al Gore en in 2004 met John Kerry. Sinds 1980 hebben de Democraten slechts 2 van de 7 presidentsverkiezingen gewonnen.

Conventies

Barack Hussein Obama is de 47-jarige junior senator uit Illinois. In de aanloop naar de Democratische conventie in Denver, Colorado maakte de lieveling van links Amerika (en Europa) zijn running mate bekend. De keuze viel op Joseph Biden, de senior senator uit Delaware met 25 jaar ervaring in buitenlands beleid. Daarmee gaf Obama onbedoeld zijn onervarenheid toe en zijn critici gelijk. Hillary Clinton behaalde tijdens de Democratische voorverkiezingen 18 miljoen stemmen en won daarmee de popular vote. Obama won een meerderheid bij de gedelegeerden. Belangrijker is dat Clinton vooral sterk scoorde in de industriële staten bij blanke arbeiders en bij vrouwen, stemmen die de Democraten niet kunnen missen. Het blijft een raadsel waarom Obama haar niet heeft gekozen.

Het campagneteam van Obama had zelf verklaard dat drie zaken tellen: de keuze voor de vicepresident, de conventie en de debatten. De Democratische Conventie was ongetwijfeld een succes met zo’n 84.000 toehoorders. Obama sprak er precies 45 jaar na de I have a dream-speech (28 augustus 1963) van Martin Luther King. Na een bitsige strijd tijdens de voorverkiezingen gaf Hillary Clinton op de conventie haar volledige steun aan Obama en kan ze, indien Obama in november verliest, in 2012 een nieuwe gooi naar het presidentschap doen, met de mededeling ‘I told you so’.

Een week na de Democratische conventie was het de beurt aan de Republikeinen in Saint Paul, Minnesota. John Sidney McCain (°1936) is een senator uit Arizona en is bekend als Vietnam-veteraan. Hij was vijf en een half jaar krijgsgevangene in het zogenaamde ‘Hanoi Hilton’, eenzame opsluiting en marteling waren zijn deel. Zijn vader was een admiraal en opperbevelhebber van de Amerikaanse strijdkrachten in de Stille Oceaan, een feit dat de Noord-Vietnamezen propagandistisch wilden uitbuiten door hem vervroegd vrij te laten. McCain weigerde echter. Toen hij uiteindelijk vrijkwam begon hij een politieke carrière en volgde hij senator Barry Goldwater op, de Republikein die verpletterend verloor tegen Lyndon Johnson in 1964. McCain staat bekend als een ‘maverick’, een rebel in de Republikeinse partij.

Meesterzet?

Het dreigde een weinig inspirerende conventie te worden totdat McCain zijn vicepresidentskandidaat voorstelde: Sarah Palin, gouverneur van Alaska. Haar toespraak was een voltreffer, ze stelde zichzelf voor als een vertegenwoordiger van small town America die een conservatieve revolutie tegen het Washington-establishment wil leiden. Als gouverneur heeft ze in Alaska ook de corruptie bij de Republikeinen aangepakt. Palin lijkt een echte gamechanger te kunnen worden. Met deze pit bull met lippenstift – zoals deze hockey mom zichzelf voorstelde op de conventie – hebben de Republikeinen een troef bij de vrouwelijke kiezers. De conservatieve basis van de Republikeinse partij was allesbehalve enthousiast met McCain als presidentskandidaat. Ook dat verandert nu met de sociaal-conservatieve Palin, die in 1996 Pat Buchanan steunde als presidentskandidaat. Zij kan ook de Reagan Democrats, voornamelijk in de Midwest, terugwinnen. McCain heeft een groot risico genomen met Palin. Inhoudelijk zijn er nog veel onbeantwoorde vragen, met name inzake illegale immigratie waar McCain op de lijn van de Democraten zat met zijn amnestievoorstel. De nabije toekomst zal uitwijzen of het een meesterzet was.

Zowel Obama/Biden als McCain/Palin tooien zich nu met de mantel van verandering. De Democraten zullen er alles aan doen om een McCain-presidentschap voor te stellen als een derde Bush-termijn. Bush is bijzonder onpopulair, de oorlog in Irak is ondanks een zekere stabilisering een catastrofe, de economie is er slecht aan toe en de financiële crisis geeft Obama de kans om de aandacht terug op de economie te vestigen, wat traditioneel in het voordeel van de Democraten werkt. De politieke analist Michael Barone maakte echter midden september, na de conventies, een overzicht van de opiniepeilingen, ook per individuele staat. Daaruit bleek dat McCain voorop ligt, ook in een aantal cruciale swing states. Het belooft nog een spannende strijd te worden.

Het Palin-effect?

2008-09-20T00:14:14+02:00

De nationale peilingen tonen dat John McCain grotendeels voorop ligt na de Republikeinse Conventie. Dat heeft ongetwijfeld veel te maken met het succes van Sarah Palin, zijn vicepresidentskandidate. Politiek analist Michael Barone maakte een overzicht van de opiniepeilingen in de belangrijkste staten. Daaruit bleek dat McCain ook voorop ligt in een aantal cruciale swing states, staten waar de verschillen tussen beide kandidaten erg klein zijn en ze dus allebei een kans hebben om kiesmannen te winnen, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Texas (goed voor 34 kiesmannen) dat solid Republikeins is en New York (31 kiesmannen) dat solid Democratisch is. Florida (27 kiesmannen) en Ohio (20 kiesmannen) zijn traditioneel swing states, soms ook Pennsylvania (21 kiesmannen). Dit jaar zijn het er veel: Michigan (17), Wisconsin (10), Iowa (7), Missouri (11), Indiana (11), Virginia (13), New Hampshire (4), Colorado (9), Nevada (5) en New Mexico (5), misschien ook Georgia (15) en North Carolina (15). Barone concludeert dat het politieke landschap in het voordeel van McCain verschuift: Obama leidt of is nek-aan-nek met McCain in staten met 338 kiesmannen (waarbij Florida zit, wat steeds minder waarschijnlijk is). McCain leidt of zit Obama op de hielen in staten met 342 kiesmannen.

Barone is tevens co-auteur van het bijna 2000 bladzijden tellende The Almanac of American Politics, de ultieme politieke referentiegids die tweejaarlijks wordt gepubliceerd met profielen van alle leden van het Congres, alle gouverneurs, en een gedegen politieke analyse van alle 50 staten en 435 congresdistricten. Of zoals de onlangs overleden journalist Tim Russert (Meet the Press, MSNBC) het stelde: "The ultimate guide for political junkies like you and me."

Meer details in zijn column: McCain Has the Advantage Over Obama in Post-Convention Polls (Publicatiedatum: 16 september jl.)

Vormingsavond: De Amerikaanse Presidentsverkiezingen

2008-09-19T23:28:53+02:00

De Vlaams Belang Jongeren van Antwerpen Stad organiseren op vrijdag 24 oktober een vormingsavond annex 'rebelse' avond (zie affiche voor een hint) met als thema de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Op de VBJ-zomeruniversiteit in Silezië gaf ik al een sessie over wat we mogen verwachten op het gebied van buitenlands beleid van de VS met een Obama of McCain als 'commander in chief'. Ondertussen zijn de vicepresidentskandidaten bekend en de conventies achter de rug. Binnenkort zijn de debatten aan de beurt:

1ste presidentiële debat: vrijdag 26 september (University of Mississippi, Oxford, Mississippi) - over buitenlands beleid en nationale veiligheid
Vicepresidentiële debat: donderdag 2 oktober (Washington University, St. Louis, Missouri) - over binnen- en buitenlands beleid
2de presidentiële debat: dinsdag 7 oktober (Belmont University, Nashville, Tennessee) - town hall meeting format
3de presidentiële debat: woensdag 15 oktober (Hofstra University, Hempstead, New York) - over binnenlands en economisch beleid

Meer info over de vormingsavond: klik op de affiche om te vergroten.

Een noodzakelijke oorlog?

2008-09-19T21:58:40+02:00

In het controversiële nieuwe boek Churchill, Hitler, and the Unnecessary War werpt de Amerikaanse conservatieve auteur Patrick Buchanan nieuw licht op de oorzaken van twee wereldoorlogen die de 20ste eeuw tot de meest bloedige tijdspanne in de geschiedenis maakten en een einde brachten aan 500 jaar Europese wereldmacht. Hij stelt de vraag of de twee wereldoorlogen wel noodzakelijk waren of de onvermijdelijke gevolgen waren van kolossale diplomatieke blunders. Was het Britse rijk gedoemd om in elkaar te storten, of was dit het resultaat van strategische blindheid en grove inschattingsfouten? Buchanan betoogt voornamelijk dat WO II niet de ‘goede oorlog’ was, maar integendeel onnodig was. Niet verwonderlijk dus dat het boek insloeg als een bom. Zo wijdde het weekblad Newsweek er onrechtstreeks haar omslagverhaal What Would Winston Do? (23 juni 2008) aan.

Een van de belangrijkste argumenten is dat de Britse oorlogsgarantie aan Polen van 31 maart 1939 een fatale blunder was. De Britten konden immers in geval van een conflict niets doen om Polen effectief ter hulp te komen. Bovendien werd de beslissing over oorlog en vrede in handen gelegd van een regime dat ondermeer door de gekende Britse militair historicus Basil H. Liddell Hart omschreven werd als “mannen met een zeer dubieus en onstabiel oordeel”. Uiteindelijk mondde deze kapitale fout uit in de Tweede Wereldoorlog met talloze miljoenen doden tot gevolg. Na de oorlog kwam de helft van Europa onder de knoet van Stalin. Pas tegen het einde van de 20ste eeuw was Europa bevrijd van het communisme.

Waarom is een boek over WO II zo brandend actueel dat Newsweek – na Time het grootste weekblad in de Verenigde Staten – er aandacht aan besteed? Dat heeft alles te maken met het bloed- en geldverslindende buitenlands beleid dat is vastgelopen in Afghanistan en Irak. Wat te denken van de imperial overstretch met meer dan 700 militaire basissen overal ter wereld en verbintenissen om landen te verdedigen die niets te maken hebben met het nationaal belang van de VS? Buchanan besluit dat de VS vandaag vaak dezelfde fouten maken die het Britse rijk hebben neergehaald. Een grootmacht is vaak zijn eigen ergste vijand.

De auteur bewijst eens te meer een getalenteerd schrijver te zijn met een scherp inzicht in de geschiedenis. Dit vuistdikke boek mag tevens beschouwd worden als een eerbetoon aan zijn vader die lid was van de America First-beweging, de grootste anti-oorlogsbeweging uit de Amerikaanse geschiedenis, die zich verzette tegen oorlogsdeelname tijdens WO II en als belangrijkste woordvoeder de beroemde vliegenier Charles Lindbergh had.

Churchill, Hitler, and the Unnecessary War. How Britain Lost Its Empire and the West Lost the World. - Patrick J. Buchanan (Crown Publishers, New York, 2008.) xxiv + 520 blz. - 25,10 euro

Lees meer:

The Man of the Century - uittreksel uit hoofdstuk 14
How the West Lost the World - Patrick J. Buchanan
Munich, 1938 And The Unnecessary War - Patrick J. Buchanan
Necessary Evil - Bespreking door John Lukacs in The American Conservative
The American Conservative, John Lukacs, and The Unnecessary Review - Marcus Epstein
Buchanan, Kennan, and the “Good War” - Bespreking van Paul Gottfried in Takimag.com
How Good Was the Good War? - Debat in The American Conservative
[VIDEO]: A Tour of Pat Buchanan's Library - Book TV duikt in de bibliotheek met Pat Buchanan die vertelt over zijn research voor het boek en hoe hij schrijft.
Buchanan and Churchill - Bespreking van Thomas Fleming (Chronicles)
A War Worth Fighting For - Bespreking van Christopher Hitchens in Newsweek + video & antwoord van Pat Buchanan.
The Mythology of Munich - bijhorend artikel in hetzelfde nummer
New Buchanan Book: Anglo-American Ascendancy Lost in Unnecessary Wars - Paul Craig Roberts in VDARE.com
Churchill and His Myths - Bespreking in de New York Review of Books
[VIDEO]: Book TV zendt op 11 oktober nog een interview uit met Pat Buchanan
Pat Buchanan Books

De terugkeer van de geschiedenis

2008-06-02T23:22:01+02:00

Na de ineenstorting van het communisme ontstond in het Westen de al te optimistische opvatting dat de liberale democratie had getriomfeerd. De idee van een vreedzame internationale orde die nog enkel diende beheerd te worden, werd verwoord door de politicoloog Francis Fukuyama in zijn The End of History and the Last Man dat “er geen ernstige ideologische tegenstanders meer zijn voor de liberale democratie”. Dat bleek echter een illusie. Het optimisme van de jaren ’90 was begrijpelijk maar niet gerechtvaardigd. Vandaag beleven we een terugkeer naar een wereld van ‘nationale belangen’.

Robert Kagan liet zich al opmerken door zijn scherpe analyse in Of Paradise and Power (vertaald als ‘Balans van de macht’) waarin hij de verhoudingen tussen Europa en de Verenigde Staten beschreef. In het bondige maar doordachte The Return of History and the End of Dreams kijkt Kagan naar de grote geopolitieke tendensen tijdens de nasleep van de oorlog in Irak en de opkomende Aziatische economische macht.

Een veilige wereld bestaat niet. Kagan, heden ook adviseur buitenlands beleid voor de Republikeinse presidentskandidaat John McCain, zet de as van de democratische naties tegenover een club van autocratische landen. Het machtsspel tussen enerzijds de VS, de Europese Unie, Japan en Indië, en anderzijds Rusland, China en Iran (als belangrijke regionale speler in het Midden-Oosten) zal de komende jaren en decennia de internationale betrekkingen beheersen. Daarbij komt nog de uitdaging van het islamfundamentalisme.

Amerika ziet zichzelf zijn historische missie vervullen door het opnemen van het globale leiderschap om het hoofd te bieden aan de geopolitieke uitdagingen van de 21ste eeuw. In zijn lijvig historisch overzicht van het Amerikaanse buitenlands beleid, Dangerous Nation, betoogde Kagan al dat het zogenaamde isolationisme van de VS een mythe is en dat Amerikanen al reeds voor hun onafhankelijkheid geloofden in hun leiderschap in de wereld.

The Return of History and the End of Dreams
Robert Kagan
Alfred A. Knopf
New York, 2008
ISBN 978-0-307-26923-2
120 blz., € 16,70

Kritiek vanuit de realistische school: Kagan’s Dreaming - Nikolas K. Gvosdev (The National Interest)
Voorpublicatie: End of Dreams, Return of History - Robert Kagan (Policy Review)

De strijd om het Witte Huis

2008-05-08T00:27:00+02:00

Op 4 november kiezen de Amerikanen hun 44ste president. De voorverkiezingen (primaries & caucuses) voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen zijn bijna ten einde:

13 mei: West Virginia
18 mei: Hawaii (enkel Republikeinen)
20 mei: Kentucky, Oregon
27 mei: Idaho (enkel Republikeinen)
3 juni: Montana (enkel Democraten), New Mexico (enkel Republikeinen), South Dakota

Bij de Republikeinen is het pleit beslecht in het voordeel van John McCain. De verkiezingsstrategie van Rudy Giuliani, de burgemeester van New York ten tijde van de aanslagen van 11 september 2001, faalde jammerlijk. Hij had al zijn troeven op de grote staat Florida gezet waar zo’n 57 afgevaardigden te rapen vielen. McCain won echter en sleepte ze allemaal in de wacht dankzij het winner takes all-systeem. Ook de steenrijke zakenman Mitt Romney, voormalig gouverneur van Massachusetts en Mormoon, kon de verwachtingen niet inlossen. De predikant Mike Huckabee, ook een voormalig gouverneur en wel van de thuisstaat van Bill Clinton – Arkansas – kon enkele zuidelijke staten binnenhalen maar dat was het dan. Nochtans was de campagne van McCain in de zomer van 2007 in elkaar gestuikt. McCain kwam echter terug en verbaasde vriend en vijand: Mac is back. Hij had in 2000 al geprobeerd om de nominatie voor de Republikeinen in de wacht te slepen maar moest het toen afleggen tegen Bush. De enige Republikeinse kandidaat die nog niet uit de race is gestapt is Ron Paul, de principiële libertariër uit Texas. Hij kon geen enkele staat winnen en maakt geen enkele kans tegen McCain. Zijn verzet is symbolisch. Paul is een fervent tegenstander van de oorlog in Irak en een strikte constitutionalist.

Bij de Democraten strijden Hillary Clinton en Barack Obama nog steeds voor de nominatie, een strijd die steeds bitterder wordt en de Democraten dreigt te verdelen. De uitslagen van de voorverkiezingen in Indiana – waar Clinton wint – en North Carolina – dat naar Obama gaat – veranderen niets aan de situatie. Obama leidt nu met 1842 afgevaardigden tegenover 1686 voor Clinton. Geen van beide kan het benodigde aantal afgevaardigden – 2025 op een totaal 4049 – binnenhalen om zeker te zijn van de nominatie tot presidentskandidaat. Eind augustus zullen de zogenaamde superdelegates op de Democratische conventie uiteindelijk moeten beslissen wie genomineerd zal worden. De ironie van het lot (of van het kiessysteem): de kandidaat van de ‘Democratische’ partij zal beslist worden door de partij-elite. Het zou zelfmoord zijn indien de superafgevaardigden tegen de popular vote zouden stemmen. Toch mag niet onderschat worden dat Hillary alles zal doen om de buit alsnog binnen te halen.

Wie graag met wat meer achtergrond deze presidentsverkiezingen tegemoet wil zien, mag zeker niet voorbij gaan aan het boek van Amerikadeskundige Dr. Hans Veldman. In ‘De strijd om het Witte Huis’ worden 26 presidentscampagnes van het begin van de 20ste eeuw tot heden belicht, van Theodore Roosevelt tot George W. Bush. Veldman komt tot de conclusie dat er in feite niet zoveel is veranderd in de manier waarop de kandidaten zich aan de kiezers presenteren. De beeldvorming over de kandidaat is minstens even belangrijk als de thema’s waarmee campagne wordt gevoerd. Het belang van politieke marketing en TV-debatten is uiteraard toegenomen. Er zijn ook externe factoren zoals de invloed van grote gebeurtenissen op de verkiezingen. Denk maar aan de Watergate-affaire die Nixon de das omdeed of de gijzeling in de Amerikaanse ambassade te Teheran die Reagan kon uitbuiten.

Veldman heeft een boeiend stukje Amerikaanse politieke geschiedenis bij elkaar gebracht maar hij analyseert ook de evolutie van het Amerikaanse kiezerskorps. Herinnert u zich nog de verbazing bij onze linkse media toen Bush in 2004 werd herverkozen? Ongetwijfeld hadden velen in Europa gedacht dat de cowboy Bush wel terug naar Texas zou gestuurd worden door de kiezer. Niets was minder waar, de overwinning van Bush was enorm. De opkomst was sinds 1968 niet meer zo hoog geweest. Sinds jaren is het politieke zwaartepunt immers naar het conservatieve zuiden verschoven. Deze ‘Southern strategy’ legde Bush dus zeker geen windeieren. Die politieke realiteit indachtig is het 44ste presidentschap nog niet binnengehaald voor de Democraten, ondanks de impopulariteit van de Republikeinen.

Als aanvulling bij dit boek wordt er een CD geleverd met de campagneliederen van de presidentskandidaten die uiteindelijk hun intrek in het Oval office mochten nemen.

De strijd om het Witte Huis
Hans Veldman
Uitgeverij Aspekt, Soesterberg, 2007
312 blz. + CD

Grover Norquist bij Jon Stewart (The Daily Show)

2008-03-17T23:58:34+01:00

Grover Norquist is een gevestigde waarde in de Amerikaanse conservatieve beweging en 'the devil himself' voor vele linkse Amerikanen. Deze politieke strateeg is voorzitter van Americans for Tax Reform en organiseert de invloedrijke Wednesday Meetings, vergaderingen in Washington D.C. waar conservatieven hun politieke strategie coördineren. In februari vorig jaar hadden Frank Vanhecke en Filip Dewinter er de gelegenheid om onze strijd voor een onafhankelijk Vlaanderen en tegen de islamisering van Europa uit de doeken te doen.

Vorige week was Norquist te gast bij The Daily Show met Jon Stewart (waar regelmatig auteurs en politici hun opwachting maken voor een interview) om zijn nieuw boek Leave Us Alone: Getting the Government's Hands Off Our Money, Our Guns, Our Lives voor te stellen.

De Engelse krant The Daily Telegraph stelde in november een lijst op van de meest invloedrijke Amerikaanse conservatieven en 'liberals'. Norquist staat er op de 24ste plaats, Stewart op 81 bij de 'liberals'.

Bekijk hier het interview, waarin Norquist onder meer de hoop uitdrukt dat John McCain - indien hij president zou worden - eindelijk de zogenaamde earmarks of pork (i.e. overheidsgeld dat congresleden kunnen afleiden naar hun districten) zal aanpakken, iets waarmee hij als senator zijn sporen reeds heeft verdiend. Zo was in de begroting van 2005 220 miljoen dollar opgenomen voor de beruchte 'bridge to nowhere' (bijna zo lang als de Golden Gate brug in San Francisco!) in Alaska die het Gravina eiland met zo'n 50 bewoners moest verbinden met de plaats Ketchikan waar zo'n 8000 zielen wonen. De overzet met de veerboot duurde toch wel zeven minuten... Het was een symbool voor de corruptie bij de Republikeinen. Dat speelde hun parten bij de tussentijdse congresverkiezingen in 2006 en ze verloren zowel de Senaat als het Huis. McCain gaf zijn collega Stevens uit Alaska een sleutelhanger met een varkenskopje dat geluid maakte en zei 'je blijft een oinker'.

Wie wordt McCains running mate?

2008-03-14T13:57:55+01:00

William Kristol, hoofdredacteur van The Weekly Standard, prominent neoconservatief en nu ook al columnist bij de New York Times, speculeert over een mogelijke running mate voor John McCain:

“Perhaps the most obvious way McCain could upend the normal dynamics of this year’s election would be a bold vice presidential choice. He could pick a hawkish and principled Democrat like Joe Lieberman. He could reach beyond the usual bevy of elected officials by tapping either David Petraeus or Raymond Odierno — the two generals who together, in an amazing demonstration of leadership and competence, turned the war in Iraq around last year. He could persuade the most impressive conservative in American public life, Clarence Thomas, to join the ticket. There are other unorthodox possibilities.

But whomever he picks, and whatever issues he emphasizes, McCain should keep following Danton’s injunction: “Il faut de l’audace, encore de l’audace, toujours de l’audace.”

Lees hier de volledige column.

Joe Lieberman is een Democratisch senator die in 2000 vice-presidentskandidaat was van Al Gore. Hij is echter een voorstander van de oorlog in Irak. Zoals hij het zelf samenvat: "I agree more often than not with Democrats on domestic policy. I agree more often than not with Republicans on foreign and defense policy."

Generaal David Petraeus is de bevelhebber van de troepencoalitie in Irak. Hij maakte vooral naam als architect van 'the Surge', de troepenopbouw die de veiligheid in Irak moet vrijwaren. Luitenant-Generaal Raymond Odierno vertaalde de Petraeus-doctrine op het terrein. The Weekly Standard noemt hem "the Patton of Counterinsurgency".

Clarence Thomas is rechter aan het Hooggerechtshof (Supreme Court) en behoort samen John Roberts, Samuel Alito en Antonin Scalia tot de conservatieve zwaargewichten aldaar. Deze zwarte Amerikaan werd in 1991 door George H.W. Bush genomineerd voor het Hooggerechtshof.

Een beetje humor...

2008-02-19T01:23:00+01:00

De politieke satiricus P.J. O'Rourke (en auteur van boeken zoals Parliament of Whores, Give War a Chance & Peace Kills: America's Fun New Imperialism) schrijft in The Weekly Standard een "Letter to Our European Friends" waarin hij de race naar het Witte Huis uitlegt. Hij vat de positie van de Democraten inzake Irak als volgt samen: "Democrats intend to end the war, but they don't know when. Democrats are making the 'high school sex promise': I'll pull out in time, honest!"

Of nog: "There are two factors in American politics that may seem strange to Europeans, race and religion. You, of course, don't have any religion. Except every now and then someone who came to Europe lately and is a Muslim blows himself to bits. But I understand that you have EU funding to address these social problems and help Muslims build bombs that release fewer pollutants and less carbon dioxide, reducing the threat of global warming."

Onnavolgbaar is echter Mark Steyn, wiens boek 'America Alone: The End of the World as We Know It' de New York Times Bestseller lijst haalde. Het is een hilarisch boek over een bloedserieus onderwerp. Zijn recente column 'First They Came for Piglet...' beveel ik hierbij sterk aan. Steyn sprak in oktober vorig jaar bij het Manhattan Institute over 'Allan Bloom's The Closing of the American Mind: How Higher Education has Failed Democracy and Impoverished the Souls of Today’s Students'. Zijn toespraak aldaar is een absolute must [RAM-bestand].

Ann Coulter over McCain

2008-02-19T00:26:26+01:00

In haar column 'From Goldwater Girl to Hillary Girl' maakt Ann Coulter de juiste analyse over John McCain:

"If Hillary is elected president, we'll have a four-year disaster, with Republicans ferociously opposing her, followed by Republicans zooming back into power, as we did in 1980 and 1994, and 2000. (I also predict more Oval Office incidents with female interns.)

If McCain is elected president, we'll have a four-year disaster, with the Republicans in Congress co-opted by "our" president, followed by 30 years of Democratic rule."

Ze citeert ook het volgende, ergens op haar webstek:

"John McCain is to the Republicans what the Italians were to the Germans in World War II. A general once said that if the Italians were their enemies, they'd need 10 divisions to oppose them. If they were their allies, they'd need 27 divisions to give them backbone. . . ."

Monica Crowley over McCain

2008-02-18T19:34:22+01:00

The McLaughlin Group is een amusant én informatief wekelijks debatprogramma, genoemd naar de moderator die geflankeerd wordt door twee linkse en twee rechtse politieke commentatoren, aanbevolen voor wie graag de Amerikaanse politieke actualiteit op de voet wil volgen. Pat Buchanan is sinds het begin een vast panellid. Tony Blankley is eveneens vaak te gast maar het ziet er naar uit dat zijn plaats meer en meer wordt ingenomen door Monica Crowley.

Onderstaande citaten zijn afkomstig uit de aflevering van 8 februari jl. Crowley becommentarieert de toespraak van John McCain op de CPAC, een jaarlijkse conferentie van de conservatieve beweging. McCain hengelt er naar de steun van de beweging ondanks het feit dat zijn standpunten over onder andere immigratie hem eerder een bondgenoot van de Democraten hebben gemaakt.

McCain Disdain

"Well, John McCain could have greeted the conservatives at this conference the way he greets the press every day. "Good morning, jerks." But he didn't. And what he did was try to -- well, look, what you saw was as humble an entreaty as you will ever get from John McCain. And he hit three points that are very important to conservatives -- tax cuts, judicial appointments, and illegal immigration. And as you saw in that clip, look, two out of three isn't bad for John McCain." - Monica Crowley.

John Sidney McCain III

"Unless a major event intervenes, McCain is going to march straight to the nomination. Mike Huckabee is the longest of long shots. Not only that, but McCain has set his strategy, John. The campaign is going to be about the war in Iraq. It's going to be about the Democrats allegedly raising the white flag of surrender, pulling out, abandoning what 4,000 guys have died for, and John McCain staying the course until victory is achieved." - Pat Buchanan.

Audio en video van dit programma zijn af te halen op de webstek.

Het einde van de Amerikaanse republiek?

2008-02-18T18:55:13+01:00

Met de Amerikaanse presidentsverkiezingen in aantocht en een conservatieve beweging die hopeloos verdeeld is komt Patrick Buchanan met een keiharde kritiek op de huidige politieke koers van de Verenigde Staten: Day of Reckoning. How Hubris, Ideology, and Greed Are Tearing America Apart. Buchanan is zelf een veteraan van de conservatieve beweging. Hij was adviseur voor drie Amerikaanse presidenten en was zelf tweemaal Republikeins presidentskandidaat in 1992 en 1996 en voor de Reform Party in 2000. Buchanan is tevens auteur van acht boeken, columnist en lag aan de basis van de debatprogramma’s The McLaughlin Group bij NBC en Crossfire en The Capitol Gang bij CNN.

De overmoed, ideologie en hebzucht in de ondertitel staan onder meer voor het ‘imperialistische’ buitenlandbeleid, het multiculturalisme en de ongebreidelde vrije markteconomie. Buchanan stelt onomwonden dat deze politiek bedreigingen heeft gegenereerd die Amerika op een pad van nationale zelfmoord hebben gebracht. Samengevat komt zijn kritiek hierop neer:
• De vrije markt is goed maar de vrijhandel die de dollar kapot maakt, Amerika deïndustrialiseert (bedrijven trekken naar lageloonlanden) en een einde brengt aan economische onafhankelijkheid is waanzin.
• Amerika moet voor vrijheid en zelfbeschikking staan maar het Amerikaanse leger gebruiken als wereldpolitieagent of als de voorhoede van een democratische revolutie in de gehele wereld is een imperialistische dwaasheid die de republiek ten onder zal brengen.
• Amerika heeft haar voordeel gehaald uit immigratie en de melting pot werkte met miljoenen Europeanen. Maar het idee dat eindeloos veel vreemdelingen, legaal en illegaal, van elke cultuur, geloof of continent geïmporteerd kunnen worden en de VS toch een land kan blijven is absurd.

Zijn aanval op ideologie mag eveneens niet verbazen en viseert uiteraard ook de neoconservatieven, de spreekwoordelijke koekoeksjongeren. Het is dan ook geen toeval dat dit boek opgedragen is aan Russell Kirk, de belangrijkste traditionele conservatieve denker die de V.S. heeft gekend. Kirk stelde immers dat de conservatieve geest tegengesteld is aan de ideologische geest. Buchanan verwoordt het als volgt: “Ideologie heeft een voet in de realiteit staan, maar de andere voet zit altijd in het drijfzand. Want niemand kan de toekomst kennen. Maar de ware gelovige heeft morele zekerheid want zijn ideologie voorspelt een toekomst die er zeker komt indien de offers toereikend zijn en de gezalfde leider trouw gevolg wordt.” (blz.57-58)

Hij is ook ongemeen scherp voor George W. Bush, die hij citeert: “Vrijheid is het ontwerp van onze schepper en het verlangen van iedere ziel. Vrijheid is de droom van iedere persoon in iedere natie in alle tijden.”, waarop Buchanan antwoordt: “Men vraagt zich af: wie schrijft dit en leest de president dit voor hij het brengt? Nog eens, verlangden Lenin, Stalin, Hitler, Mussolini, Mao, Fidel, nonkel Ho (Ho Chi Min – red.) en Pol Pot naar vrijheid in hun ziel?” (blz. 101).

Momenteel zit de VS, volgens Buchanan, in een fase van deconstructie of ontbinding van een Westers en christelijk land, naar waar Theodore Roosevelt voor waarschuwde, een ‘warboel van bekvechtende nationaliteiten’. In zijn concluderend hoofdstuk ontvouwt Buchanan zijn ideeën om de VS terug op het juiste pad te brengen en het einde van de Amerikaanse republiek te voorkomen. Zijn visie is duidelijk, zoals de titel van een van zijn vorige boeken:
A Republic, not an Empire (1999). Buchanan combineert in Day of Reckoning andermaal zijn scherpe analyse en belezenheid.

Day of Reckoning. How Hubris, Ideology, and Greed Are Tearing America Apart - Patrick J. Buchanan
Thomas Dunne Books, St. Martin’s Press, New York, 2007.
ISBN 978-0-312-37696-3. 294 blz. 21,75 euro

A Republic, not an Empire - online bij Google boeken.

De Race naar het Witte Huis: Super Tuesday

2008-02-06T02:57:58+01:00

Op het moment dat ik dit schrijf, heeft Mike Huckabee de eerste voorverkiezing voor de Republikeinen in West-Virginia gewonnen met 52%. Gezien het winner-takes-all-systeem aldaar haalt hij alle 18 delegates binnen. Mitt Romney behaalt 47% van de stemmen en beschuldigt John McCain en Huckabee ervan het op een akkoordje te hebben gegooid.

Het is de eerste keer dat zoveel staten - 24 staten en Amerikaans Samoa - hun voorverkiezingen tesamen organiseren. Bij de Democraten staan er 1681 afgevaardigden op het spel en zijn er 2025 nodig om de nominatie te verzekeren. Bij de Republikeinen wordt er vandaag over 1023 afgevaardigden beslist en zijn er 1191 nodig voor de nominatie. Het is vooral uitkijken naar de uitslagen in Californië (waar gouverneur Arnold I'll be back Schwarzenegger McCain steunt) en New York (waar de voormalige Republikeinse gouverneur George Pataki eveneens McCain steunt), respectievelijk goed voor 173 en 101 Republikeinse delegates.

Indien, en ik zeg wel indien, er werkelijk een afspraak zou bestaan tussen McCain en Huckabee, zou McCain hiermee een goede zaak kunnen doen in de Zuidelijke staten Alabama, Georgia en Tennessee, tesamen goed voor 175 delegates. Daar staat hij immers zwak bij de conservatieve achterban van de Republikeinen en ligt Romney op de loer.

Hieronder een lijstje van de voorverkiezingen tot hiertoe per staat, wie er won en hoeveel delegates er werden binnengehaald:

Iowa                    Huckabee        17
Wyoming             Romney           9
New Hampshire    McCain            7
Michigan              Romney           24
Nevada                Romney           18
South Carolina     McCain            19
Florida                 McCain            57
Maine                  Romney           18
West-Virginia       Huckabee        18

Dat brengt de stand op:

McCain        111
Romney       94
Huckabee     47
Paul             6

Voor meer recente uitslagen van Super Tuesday: surf naar de CNN verkiezingsgids of die van Fox News.

Giuliani out

De voormalige burgemeester van New York en held van 11 september, Rudy Giuliani, heeft Super Tuesday niet eens gehaald. Hij had voor de eerste primaries en caucuses in Iowa, New Hampshire, Nevada en dergelijke geen campagne gevoerd en alles ingezet op Florida, een grote staat met 57 delegates. Hij eindigde er derde na Romney en McCain en haalde slechts 15%. Gegokt en verloren. Hij schaart zich nu achter John McCain.

De overgebleven Republikeinse presidentskandidaten zijn de mormoon en voormalige gouverneur van Massachusetts, Mitt Romney, de non-conformistische senator en oorlogsheld John McCain, voormalig gouverneur van Arkansas en predikant Mike Huckabee en de principiële libertariër Ron Paul. Deze week zijn ze alle vier te gast op de conservatieve hoogmis, CPAC 2008, die van donderdag tot zaterdag plaatsvindt in Washington D.C. Bij de Democraten gaat de strijd, na het wegvallen van John Edwards, tussen Hillary Clinton en Barack Hussein Obama.

Een belangrijk element van de verkiezingscampagne is de financiering ervan. Mitt Romney kan putten uit een persoonlijk fortuin maar er zijn wel meer miljonairs onder de presidentskandidaten:

Romney: $ 202
Edwards: $ 55
Giuliani: $ 52
McCain: $ 40
Clinton: $ 35
Thompson: $ 8
Obama: $ 1.3
(Bron: Money Magazine)

Romney heeft al bijna een slordige 90 miljoen dollar gespendeerd. Ron Paul krijgt enorm veel steunen van individuele supporters en wist op een dag, 16 december 2007, meer dan 6 miljoen dollar te verzamelen, een unicum.

Oorlogsheld

Wie verbaasd is over de populariteit van John McCain moet maar eens naar zijn campagnewebstek surfen en er de video bekijken over zijn militaire dienst als gevechtpiloot in Vietnam. De man is een echte oorlogsheld. McCain was vijf en een half jaar krijgsgevangene in 'Hanoi Hilton', eenzame opsluiting en marteling waren zijn deel. Vandaag spreekt hij zich uit tegen de zogenaamde 'enhanced interrogation techniques', een eufemisme voor marteltechnieken, die de regering-Bush nodig acht in de oorlog tegen het terrorisme. Maar McCain is nauwelijks een conservatief te noemen. Pat Buchanan heeft geen goed woord over voor de politieke standpunten van McCain. In zijn nieuwe column, getiteld "Het grote verraad", schrijft hij:

"On the two issues where Bush has been at his best, taxes and judges, McCain has sided against him. On the three issues that have ravaged the Bush presidency—the misbegotten war in Iraq, the failure to secure America’s borders, and the trade policy that has destroyed the dollar, de-industrialized the country, and left foreigners with $5 trillion to buy up America—McCain has sided with Bush."

Ann Coulter gaat zelfs nog een stapje verder en verklaarde campagne te voeren voor Hillary indien McCain de Republikeinse presidentskandidaat wordt. Blonde Ann durft wel eens overdrijven maar het duidt wel aan hoe moeilijk McCain ligt voor vele conservatieve Republikeinen.

Ondertussen heeft The American Conservative Magazine aangekondigd de kandidatuur van Ron Paul te steunen. Helaas heeft Paul nauwelijks een kans. Die principiële keuze is een duidelijke stellingname tegen de huidige koers van de Grand Old Party. De strijd om de Robert A. Taft-vleugel te laten herrijzen in de Republikeinse partij, met name op het gebied van buitenlands beleid waar het idealisme van Bush en zijn neoconservatieve vrienden moet vervangen worden door realisme, wordt goed geillustreerd door de toespraak die Ron Paul in oktober gaf bij de Robert A. Taft Club waar vorig jaar ook het Vlaams Belang te gast was.

Noteer alvast in uw agenda:

25 tot 28 augustus - Democratic National Convention in Denver, Colorado.
1 tot 4 september - Republican National Convention in Saint Paul, Minnesota.

Met deze partijconventies eindigen de voorverkiezingen en start de eigenlijke race naar het Witte Huis. Op 4 november kiezen de Amerikanen dan hun 44ste president.

Mijn pronostiek: John McCain tegen Hillary Clinton en McCain wint!

Leesvoer:

In Foreign Affairs geven zowel Democratische als Republikeinse presidentskandidaten hun visie op het buitenlands beleid van de VS.
Ron Paul publiceerde 'A Foreign Policy of Freedom'.
Jacob Heilbrunn, auteur van een nieuw boek over de neoconservatieven (zie bespreking bij TAC), over de neoconservatieve havik Norman Podhoretz die in het campagneteam van Giuliani zat.
William Kristol, uitgever van The Weekly Standard en tot afgrijzen van de linkerzijde sinds kort columnist bij The New York Times, ziet in John McCain een nieuwe Winston Churchill die de oorlog tegen het terrorisme kan leiden.
The Paleocon Dilemma - over de campagne van Ron Paul.
The Audacity of Huck - over Mike Huckabee.
National Review steunt Mitt Romney.

Harvey Mansfield over mannelijkheid

2008-01-24T18:36:15+01:00

Vanavond is de Amerikaanse politiek filosoof Harvey Mansfield te gast bij het Vlaams-Nederlands Huis deBuren. Aanleiding is de Nederlandse vertaling van zijn boek 'Manliness', verschenen bij Meulenhoff. Ik besprak de orginele uitgave reeds in mei 2006. Lees hier mijn bespreking. Zijn werk is een filosofische verhandeling over het wezen van mannelijkheid waarvan zijn korte definitie luidt: 'confidence in a situation of risk'. Mansfield is professor aan de Harvard-Universiteit, hij is er de enige academicus met een uitgesproken conservatief profiel. Toen de New York Times hem vroeg of zijn eerder linkse collega's bereid zijn met hem te praten, antwoordde hij sardonisch: “People listen to me, but they don't pay attention to what I say. I should punch them out, but I don't.”

Leerling van Leo Strauss

Mansfield staat tevens bekend als een Straussiaan. Leo Strauss (1899-1973) was de politieke filosoof aan de Universiteit van Chicago die heden wordt aangeduid als de intellectuele godfather van het Amerikaanse neoconservatisme. Dat is een overtrokken bewering maar het was wel zijn leerling Allan Bloom die een grote invloed had met zijn 'The Closing of the American Mind'. Hoewel hij strikt gezien geen student was van Leo Strauss, heeft Mansfield zich, net zoals zijn leermeester, verdiept in de klassieke politieke filosofie. In zijn bondige 'A Student's Guide to Political Philosophy' verwijst hij naar "the great books" van Plato (bvb. de Politeia of Republiek), Aristoteles en vele anderen. Hij heeft ook studies gepubliceerd over onder andere Alexis de Tocqueville, Edmund Burke en Niccolo Machiavelli (waarvan hij tevens Il Principe, de Discorsi en Istorie Fiorentine vertaalde).

Een belangrijk thema bij Strauss is het onderscheid in de politieke filosofie tussen Athene en Jeruzalem, tussen Rede en Openbaring, met andere woorden tussen klassieke en moderne politieke filosofie. De klassieken zijn de Socratische filosofen en hun erfgenamen, terwijl Machiavelli de moderne politieke filosofie inluidde.

De Straussiaanse benadering van politieke filosofie kan als volgt samengevat worden:
• Klassieke boeken op een serieuze manier lezen en pogen de tekst te begrijpen zoals hun auteurs dat deden, en niet zoals de geschiedenis het ons voorschrijft.
• Erkenning van de politieke redenen om filosofie te bedrijven. De meeste auteurs schreven met een politieke reden.
• Erkenning dat de meeste auteurs zowel een esoterische als een exoterische boodschap in hun teksten hadden, dit zowel uit angst voor vervolging door de massa als uit het verlangen om hun boodschappen alleen voor medefilosofen toegankelijk te houden. Dit leidt tot een poging de esoterische boodschap door zorgvuldige lezing naar boven te halen.
• Erkenning van de gevaren die historicisme, relativisme, eclecticisme en nihilisme vormen voor de filosofie en de Westerse cultuur in het algemeen. Proberen deze gevaren te omzeilen door terug te keren naar de bakermat van de Westerse beschaving.
• Erkenning van het spanningsveld tussen rede en openbaring. Deze twee ‘vertrekpunten’ van de Westerse beschaving zijn onverenigbaar met elkaar.
• Constant onderzoek naar het belangrijkste spanningsveld in de Westerse geschiedenis, dat tussen de klassieken en de modernen. Uitgaande van dit spanningsveld moeten wij ‘modernen’ onszelf beter proberen te begrijpen.

Wie meer wil weten over Leo Strauss kan terecht bij het boek 'Tussen Athene en Jeruzalem. Filosofie, profetie en politiek in het werk van Leo Strauss.' (Uitgeverij Boom, Amsterdam, 2002) van de Vlaming David Janssens.

De lezing van Mansfield maakt deel uit van de gratis conference 'Mannelijkheid. Over mannelijke deugden en feministische theorievorming.', georganiseerd door de Vakgroep Metajuridica van de V.U.B. Meer informatie vindt u hier. Inschrijven is wel noodzakelijk.

Geen deugden zonder vooroordelen

2008-01-24T18:24:34+01:00

“Ik heb nooit de linkse opvatting begrepen dat indien er rechtvaardigheid zou zijn in de wereld, er eerder minder dan meer gevangenen zouden zijn.” - Theodore Dalrymple

De Britse arts en psychiater Anthony Daniels werkte in Europa, Zuid-Amerika en Afrika. In Groot-Brittannië werkte hij in gevangenissen en een ziekenhuis in een achterstandswijk. Die ervaringen zouden hem blijven inspireren voor boeken, die ook in het Nederlands vertaald werden, zoals ‘Leven aan de onderkant’ (2004), ‘Beschaving of wat er van over is’ (2005) en ‘Drugs, de mythen en de leugens’ (2006) die hij publiceerde onder zijn schrijversnaam, Theodore Dalrymple, ondertussen een begrip.

Dalrymple hekelt voornamelijk de linkse ideeën die bij westerse intellectuelen de boventoon voeren en waarbij de verantwoordelijkheid van het individu wordt geminimaliseerd en de traditionele waarden van onze samenleving onderuit worden gehaald. Het is de schaduwzijde van onze welvarende samenleving die Dalrymple analyseert: de onderklasse waar huiselijk geweld, misdaad, seksuele promiscuïteit, steuntrekkers en drugsmisbruik de regel zijn.

In de reeks Brief Encounters, waarin ook Roger Scruton’s Culture Counts verschenen is, publiceert de Amerikaanse conservatieve uitgeverij Encounter Books In Praise of Prejudice. The Necessity of Preconceived Ideas. In dit ‘Lof van het vooroordeel’ bepleit Dalrymple de noodzaak van vooroordelen.

Het lijkt wel dat het ergste wat je over iemand kan zeggen, is dat hij bevoordeeld is. Daarmee wordt iemand bekrompenheid voorgeworpen. De redenering is dan dat men als individu maar echt vrij zal zijn als men vrij is van alle vooroordelen. Maar is er iemand die vrij is van alle vooroordelen? Dalrymple brengt sterke argumenten aan voor de stelling dat iemand die volledig vrij is van vooroordelen volkomen hulpeloos in de wereld staat, zoals een pasgeboren baby. Vooroordelen, betoogt hij, vormen het fundament van onze deugden, alsook onze ondeugden.

Discriminatie is des duivels, zo bazuinen politiek correcte media het uit. Maar discriminatie is zowat de belangrijkste hersenfunctie die mensen hebben. Hoe zou men anders waarheid van leugen, schoonheid van lelijkheid, goed van kwaad kunnen onderscheiden?

Vrij zijn van vooroordelen is dus onmogelijk en diegenen die beweren dat wel te zijn getuigen van intellectuele, morele en emotionele oneerlijkheid. De pogingen om vooroordelen uit te roeien komen neer op een vrijgeleide voor losbandigheid en een gebrek aan zelfdiscipline met alle schadelijke gevolgen voor, niet alleen het individu maar ook voor de samenleving. Dalrymple rekent op stijlvolle maar genadeloze wijze af met de linkse illusies en toont in dit doortastend boek de onontkoombaarheid van vooroordelen aan.

Wie deze productieve cultuurcriticus en tegenstander van het verstikkende politiek correcte denken op de voet wil volgen kan zijn artikels lezen in het Engelse tijdschrift The Spectator. Het Amerikaanse City Journal van de denktank Manhattan Institute heeft een archief van artikels van 1994 tot heden.

Day of Reckoning

2007-12-13T01:27:17+01:00

In afwachting dat het nieuwe boek ‘Day of Reckoning. How Hubris, Ideology, and Greed Are Tearing America Apart’ van Pat Buchanan in mijn bezit is, levert een korte surfronde op het net al heel wat informatie op.

“Buchanan explains how hubris, ideology, and greed have torn America apart. A neoconservative cabal with an alien agenda captured the Bush administration and committed American blood, energy, and money to aggression against Muslim countries in the Middle East, while permitting America’s domestic borders to be overrun by immigrants and exporting the jobs that had made the US an opportunity society. War and offshoring have taken a savage economic toll while open borders and diversity have created social and political division.” - Paul Craig Roberts

Eigenaardig genoeg bespreekt Roberts het nieuwe boek van Buchanan tesamen met ‘The End of America: Letter of Warning to a Young Patriot’ van Naomi Wolf. Deze feministe ziet het einde van Amerika door het uithollen van zijn vrijheden en noemt de regering Bush fascistisch. Haar ‘Ten Steps to Fascism’ moeten dat bewijzen. Een beetje overtrokken, lijkt me. Ik sta zelf kritisch tegenover het buitenlands beleid van de huidige Amerikaanse regering maar deze beweringen zijn gewoonweg typisch linkse onzin. Hoe ernstig is de vergelijking tussen het Department of Homeland Security en het feit dat de nationaal-socialisten de term Heimat gebruikten? Nee, dan getuigen de conservatieve tegenstanders van de regering Bush, zoals Pat Buchanan en presidentskandidaat Ron Paul van een intellectuele eerlijkheid waar Wolf niet toe in staat is. In ieder geval, goed om weten dat ook in de VS de linkerzijde intellectueel dood is, ze hebben alleen nog macht (in de media, universiteiten enz.).

Overigens was Wolf destijds intellectueel enkele maatjes te klein om Harvey Mansfield een degelijk interview [directe link naar video-interview – Real Player] af te nemen over zijn filosofische studie over mannelijkheid.

Nieuwe Romeinen?

Buchanan heeft de inval in Irak de grootste strategische blunder van de VS tijdens zijn leven genoemd. Neoconservatieve haviken kunnen zichzelf wel wijsmaken dat ze de nieuwe Romeinen zijn. In werkelijkheid zijn ze doetjes. Rome trad meedogenloos hard op als bezettingsmacht. De strateeg en historicus Edward Luttwak, ook wel eens Über-realist genoemd vanwege zijn heldere en nuchtere kijk, had het bij het rechte eind toen hij stelde dat het een ijzeren wet is dat democratische naties zich moeten onthouden van bezettingen, zoals in Irak, want daarop komt de militaire aanwezigheid van de VS op neer. Het Iraakse verzet zal enkel verslagen kunnen worden als de Amerikanen doen wat de Romeinen deden, meedogenloos hard optreden. “Empires”, zoals het Romeinse Rijk, nog volgens Luttwak “outterrorize the terrorists”. Een democratie zou haar idealen moeten opgeven om te slagen in een dergelijke onderneming.

Het huidige Amerikaanse buitenlands beleid zal in de komende jaren nog heel wat blowback genereren. Een vergelijking met Rome die mijns inziens wel van toepassing is, is de tweesprong waarvoor Amerika staat: Republiek of Rijk.

Tip! Komend weekend wordt Pat Buchanan op Book TV (C-Span) geïnterviewd door Diana West, een journaliste bij The Washington Times.

Bespreking van de Conservative Book Club
Interview bij Lou Dobbs Tonight (CNN) - 10 december 2007