04-11-08

Amerika kiest een president

amerika_eppinkDerk Jan Eppink kennen we als een van de betere politieke waarnemers. Zijn boek ‘Vreemde buren’ over politiek in België en Nederland geldt als een klassieker. Vandaag woont hij in New York. Hij nam de kans te baat om een jongensdroom in vervulling te laten gaan: de Amerikaanse presidentsverkiezingen van nabij volgen. Eppink maakt vooreerst duidelijk dat dit historische verkiezingen zijn. Barack Obama is de eerste zwarte die het hoogste ambt in de VS kan bereiken en de machtigste man ter wereld kan worden. In tegenstelling tot vele andere journalisten bleef Eppink niet in New York of Washington D.C. zitten, maar ging hij mee op campagne. Zo volgde hij de eerste voorverkiezingen in Iowa, ging op campagne voor voormalig burgemeester van New York Rudy Giuliani in New Hampshire en volgde enkele debatten in South Carolina. Eppink gaat dieper in op het belang van deze verkiezingen, ook voor Europeanen. Welke richting slaat het machtigste land ter wereld in met Obama of McCain? Hij legt het politiek systeem in de VS op heldere wijze uit. Hoe zat dat nu weer met die kiesmannen? Hij blikt ook terug op de politieke geschiedenis van de partijen en gebruikt tal van kaartjes ter verduidelijking. Een ideaal boek voor iedereen die met kennis van zaken de presidentsverkiezingen wil volgen.

Amerika kiest een president
Derk Jan Eppink

168 blz.
14,95 euro
Davidsfonds, Leuven, 2008.

Wie is John McCain?

mccain_veldmanDat de Europese media een voorkeur hebben voor de Democraten hoeft geen betoog meer. De liefdesaffaire met Obama wordt in alle media breed uitgesmeerd. Maar er wordt ook vaak met een stuitend gebrek aan kennis over de Amerikaanse politiek bericht. Dat is te verklaren door de eenzijdige oriëntatie van Europese journalisten op de ‘linkse’ Oost- en Westkust van de VS terwijl het Amerikaanse hartland wordt genegeerd. Het is nochtans in de Midwest en het zuiden van de VS dat de doorslaggevende beslissing zal vallen. Sinds Nixon is het politieke zwaargewicht naar daar verschoven. Met die ‘southern strategy’ hebben de Republikeinen na Nixon ook Ronald Reagan, George H.W. Bush sr. en George W. Bush jr. naar het Witte Huis gestuurd.

Dr. Hans Veldman, die eerder ‘De strijd om het Witte Huis’ publiceerde, wil met deze bondige biografie niet alleen de Europese verbazing bij een Republikeinse overwinning voor zijn maar tevens aantonen dat John McCain wel eens onze voorkeur zou kunnen verdienen tegenover Obama. Als het op ervaring aankomt is Obama natuurlijk een maatje te klein voor de senator uit Arizona. McCain moet het in tegenstelling tot Obama niet hebben van zijn retorisch talent maar van zijn ‘straight talk’. McCain staat bekend als een rebel en ging in het verleden vaak tegen het Republikeinse partijestablishment in. McCain verloor in 2000 de Republikeinse nominatie van Bush, mede door een smerige lastercampagne die werd opgezet door het campagneteam van Bush. Een overwinning van McCain in november zou dus een zoete wraak betekenen tegenover Bush.

Een biografie over McCain kan natuurlijk niet om zijn Vietnamverleden heen. McCain groeide op in een militaire familie en doorliep de marineacademie. Hij was allesbehalve een modelstudent en had de op vier na laagste score van zijn bijna 900 medestudenten. Daarna koos hij voor een pilotenopleiding en beleefde actie in Vietnam. Hij overleefde drie vliegtuigcrashes en kwam heelhuids uit een vuurstorm op een vliegdekschep die het leven aan zo’n 134 soldaten kostte. Toen hij in 1967 boven Noord-Vietnam werd neergeschoten, redde hij zich met zijn parachute maar brak tijdens zijn val beide armen en een been. Hij kwam terecht in een meer en verdronk bijna maar werd gevangengenomen. Toen de Noord-Vietnamezen hem uit het water haalden, werd zijn schouder verbrijzeld met een geweerkolf en kreeg hij nog een bajonetsteek te verwerken. Tijdens zijn vijf en een half jaar krijgsgevangenschap in het ‘Hanoi Hilton’ werd hij gemarteld en in eenzame opsluiting geplaatst. Hij overleefde maar nauwelijks. Vandaag kan hij zijn armen niet meer boven zijn schouders heffen. Toch weigerde hij destijds vervroegd vrijgelaten te worden toen hij daartoe de kans kreeg. Het minste wat van McCain kan gezegd worden, is dat hij een doorzetter is.

John McCain
De Amerikaanse Keizer
Hans Veldman
92 blz.
12,95 euro
Uitgeverij Aspekt, 2008

19-09-08

Een noodzakelijke oorlog?

unnecessarywarIn het controversiële nieuwe boek Churchill, Hitler, and the Unnecessary War werpt de Amerikaanse conservatieve auteur Patrick Buchanan nieuw licht op de oorzaken van twee wereldoorlogen die de 20ste eeuw tot de meest bloedige tijdspanne in de geschiedenis maakten en een einde brachten aan 500 jaar Europese wereldmacht. Hij stelt de vraag of de twee wereldoorlogen wel noodzakelijk waren of de onvermijdelijke gevolgen waren van kolossale diplomatieke blunders. Was het Britse rijk gedoemd om in elkaar te storten, of was dit het resultaat van strategische blindheid en grove inschattingsfouten? Buchanan betoogt voornamelijk dat WO II niet de ‘goede oorlog’ was, maar integendeel onnodig was. Niet verwonderlijk dus dat het boek insloeg als een bom. Zo wijdde het weekblad Newsweek er onrechtstreeks haar omslagverhaal What Would Winston Do? (23 juni 2008) aan.

Een van de belangrijkste argumenten is dat de Britse oorlogsgarantie aan Polen van 31 maart 1939 een fatale blunder was. De Britten konden immers in geval van een conflict niets doen om Polen effectief ter hulp te komen. Bovendien werd de beslissing over oorlog en vrede in handen gelegd van een regime dat ondermeer door de gekende Britse militair historicus Basil H. Liddell Hart omschreven werd als “mannen met een zeer dubieus en onstabiel oordeel”. Uiteindelijk mondde deze kapitale fout uit in de Tweede Wereldoorlog met talloze miljoenen doden tot gevolg. Na de oorlog kwam de helft van Europa onder de knoet van Stalin. Pas tegen het einde van de 20ste eeuw was Europa bevrijd van het communisme.

newsweek-whatwouldwinstondoWaarom is een boek over WO II zo brandend actueel dat Newsweek – na Time het grootste weekblad in de Verenigde Staten – er aandacht aan besteed? Dat heeft alles te maken met het bloed- en geldverslindende buitenlands beleid dat is vastgelopen in Afghanistan en Irak. Wat te denken van de imperial overstretch met meer dan 700 militaire basissen overal ter wereld en verbintenissen om landen te verdedigen die niets te maken hebben met het nationaal belang van de VS? Buchanan besluit dat de VS vandaag vaak dezelfde fouten maken die het Britse rijk hebben neergehaald. Een grootmacht is vaak zijn eigen ergste vijand.

De auteur bewijst eens te meer een getalenteerd schrijver te zijn met een scherp inzicht in de geschiedenis. Dit vuistdikke boek mag tevens beschouwd worden als een eerbetoon aan zijn vader die lid was van de America First-beweging, de grootste anti-oorlogsbeweging uit de Amerikaanse geschiedenis, die zich verzette tegen oorlogsdeelname tijdens WO II en als belangrijkste woordvoeder de beroemde vliegenier Charles Lindbergh had.

Churchill, Hitler, and the Unnecessary War. How Britain Lost Its Empire and the West Lost the World. - Patrick J. Buchanan (Crown Publishers, New York, 2008.) xxiv + 520 blz. - 25,10 euro

Lees meer:

02-06-08

De terugkeer van de geschiedenis

return
Na de ineenstorting van het communisme ontstond in het Westen de al te optimistische opvatting dat de liberale democratie had getriomfeerd. De idee van een vreedzame internationale orde die nog enkel diende beheerd te worden, werd verwoord door de politicoloog Francis Fukuyama in zijn The End of History and the Last Man dat “er geen ernstige ideologische tegenstanders meer zijn voor de liberale democratie”. Dat bleek echter een illusie. Het optimisme van de jaren ’90 was begrijpelijk maar niet gerechtvaardigd. Vandaag beleven we een terugkeer naar een wereld van ‘nationale belangen’.

Robert Kagan liet zich al opmerken door zijn scherpe analyse in Of Paradise and Power (vertaald als ‘Balans van de macht’) waarin hij de verhoudingen tussen Europa en de Verenigde Staten beschreef. In het bondige maar doordachte The Return of History and the End of Dreams kijkt Kagan naar de grote geopolitieke tendensen tijdens de nasleep van de oorlog in Irak en de opkomende Aziatische economische macht.

Een veilige wereld bestaat niet. Kagan, heden ook adviseur buitenlands beleid voor de Republikeinse presidentskandidaat John McCain, zet de as van de democratische naties tegenover een club van autocratische landen. Het machtsspel tussen enerzijds de VS, de Europese Unie, Japan en Indië, en anderzijds Rusland, China en Iran (als belangrijke regionale speler in het Midden-Oosten) zal de komende jaren en decennia de internationale betrekkingen beheersen. Daarbij komt nog de uitdaging van het islamfundamentalisme.

Amerika ziet zichzelf zijn historische missie vervullen door het opnemen van het globale leiderschap om het hoofd te bieden aan de geopolitieke uitdagingen van de 21ste eeuw. In zijn lijvig historisch overzicht van het Amerikaanse buitenlands beleid, Dangerous Nation, betoogde Kagan al dat het zogenaamde isolationisme van de VS een mythe is en dat Amerikanen al reeds voor hun onafhankelijkheid geloofden in hun leiderschap in de wereld.

The Return of History and the End of Dreams
Robert Kagan
Alfred A. Knopf
New York, 2008
ISBN 978-0-307-26923-2
120 blz., € 16,70

18-02-08

Het einde van de Amerikaanse republiek?

dayofreckoningMet de Amerikaanse presidentsverkiezingen in aantocht en een conservatieve beweging die hopeloos verdeeld is komt Patrick Buchanan met een keiharde kritiek op de huidige politieke koers van de Verenigde Staten: Day of Reckoning. How Hubris, Ideology, and Greed Are Tearing America Apart. Buchanan is zelf een veteraan van de conservatieve beweging. Hij was adviseur voor drie Amerikaanse presidenten en was zelf tweemaal Republikeins presidentskandidaat in 1992 en 1996 en voor de Reform Party in 2000. Buchanan is tevens auteur van acht boeken, columnist en lag aan de basis van de debatprogramma’s The McLaughlin Group bij NBC en Crossfire en The Capitol Gang bij CNN.

De overmoed, ideologie en hebzucht in de ondertitel staan onder meer voor het ‘imperialistische’ buitenlandbeleid, het multiculturalisme en de ongebreidelde vrije markteconomie. Buchanan stelt onomwonden dat deze politiek bedreigingen heeft gegenereerd die Amerika op een pad van nationale zelfmoord hebben gebracht. Samengevat komt zijn kritiek hierop neer:
• De vrije markt is goed maar de vrijhandel die de dollar kapot maakt, Amerika deïndustrialiseert (bedrijven trekken naar lageloonlanden) en een einde brengt aan economische onafhankelijkheid is waanzin.
• Amerika moet voor vrijheid en zelfbeschikking staan maar het Amerikaanse leger gebruiken als wereldpolitieagent of als de voorhoede van een democratische revolutie in de gehele wereld is een imperialistische dwaasheid die de republiek ten onder zal brengen.
• Amerika heeft haar voordeel gehaald uit immigratie en de melting pot werkte met miljoenen Europeanen. Maar het idee dat eindeloos veel vreemdelingen, legaal en illegaal, van elke cultuur, geloof of continent geïmporteerd kunnen worden en de VS toch een land kan blijven is absurd.

KirkBuckleyZijn aanval op ideologie mag eveneens niet verbazen en viseert uiteraard ook de neoconservatieven, de spreekwoordelijke koekoeksjongeren. Het is dan ook geen toeval dat dit boek opgedragen is aan Russell Kirk, de belangrijkste traditionele conservatieve denker die de V.S. heeft gekend. Kirk stelde immers dat de conservatieve geest tegengesteld is aan de ideologische geest. Buchanan verwoordt het als volgt: “Ideologie heeft een voet in de realiteit staan, maar de andere voet zit altijd in het drijfzand. Want niemand kan de toekomst kennen. Maar de ware gelovige heeft morele zekerheid want zijn ideologie voorspelt een toekomst die er zeker komt indien de offers toereikend zijn en de gezalfde leider trouw gevolg wordt.” (blz.57-58)

Hij is ook ongemeen scherp voor George W. Bush, die hij citeert: “Vrijheid is het ontwerp van onze schepper en het verlangen van iedere ziel. Vrijheid is de droom van iedere persoon in iedere natie in alle tijden.”, waarop Buchanan antwoordt: “Men vraagt zich af: wie schrijft dit en leest de president dit voor hij het brengt? Nog eens, verlangden Lenin, Stalin, Hitler, Mussolini, Mao, Fidel, nonkel Ho (Ho Chi Min – red.) en Pol Pot naar vrijheid in hun ziel?” (blz. 101).

arepublicnotanempireMomenteel zit de VS, volgens Buchanan, in een fase van deconstructie of ontbinding van een Westers en christelijk land, naar waar Theodore Roosevelt voor waarschuwde, een ‘warboel van bekvechtende nationaliteiten’. In zijn concluderend hoofdstuk ontvouwt Buchanan zijn ideeën om de VS terug op het juiste pad te brengen en het einde van de Amerikaanse republiek te voorkomen. Zijn visie is duidelijk, zoals de titel van een van zijn vorige boeken:
A Republic, not an Empire (1999). Buchanan combineert in Day of Reckoning andermaal zijn scherpe analyse en belezenheid.

Day of Reckoning. How Hubris, Ideology, and Greed Are Tearing America Apart - Patrick J. Buchanan
Thomas Dunne Books, St. Martin’s Press, New York, 2007.
ISBN 978-0-312-37696-3. 294 blz. 21,75 euro

27-10-07

The Suicide of Reason

suicideDe Amerikaanse politiek filosoof Lee Harris waarschuwde het Westen in zijn vorige boek “Civilization and its enemies: the next stage of history” (2004) dat het vergeten is wat het betekent om vijanden te hebben, een vijand die bereid is te sterven om te doden. Die vijand manifesteert zich vandaag in de dreiging van de radicale islam. In zijn nieuwe boek betoogt Harris dat het Westen slecht uitgerust is om de strijd aan te gaan met een dergelijke fanatieke vijand. Een beschaving gestoeld op rede, tolerantie, consensus en overleg kan het niet opnemen tegen een strategie van genadeloos geweld zonder zelf getransformeerd, of zelfs vernietigd te worden.

Een belangrijke denkfout die in het Westen wordt gemaakt, is dat het de geschiedenis ziet in het teken van vooruitgang. Daardoor ziet het het fanatisme van de radicale islam als een sociale pathologie, als een falen om te moderniseren in plaats van wat het werkelijk is, een alternatieve levensvatbare sociale orde waarvoor het Westen bijzonder kwetsbaar is. Harris vreest dan ook niet zozeer een clash van beschavingen maar een crash van onze beschaving door een weigering ze te verdedigen en daardoor het steeds meer toegeven aan de eisen van moslims.

Harris ziet twee fundamentele zwaktes in het Westen, enerzijds een overdreven vertrouwen in de kracht van de rede en anderzijds het onderschatten van de kracht die uitgaat van het fanatisme. Niet wij veranderen de moslims, maar de moslims veranderen ons. Harris citeert de Engelse arabist E. W. Lane, die in de 19de eeuw Egypte bezocht en voorspelde dat het contact met de Europese beschaving de fanatieke onverdraagzaamheid van de islam zou doen afnemen. In de laatste editie van zijn boek ‘Modern Egyptians’ moest Lane toegeven dat zijn voorspelling niet was uitgekomen, integendeel, het fanatisme was nog toegenomen, nét door het contact met het Westen.

The Suicide of Reason is een sterk geargumenteerd boek met een dosis noodzakelijk realisme. Wij moeten niet meer overtuigd worden. Zolang de politieke elites hun gevaarlijke illusies blijven koesteren en blijven denken dat ze een carpe diem-cultuur kunnen blijven handhaven, zolang rechten voor plichten komen, zolang de individuele zoektocht naar geluk voorrang blijft krijgen op de belangen van de gemeenschap, zijn we aan de verliezende hand.

01-10-07

Culture Counts

culturecountsIn zijn hoofdwerk Der Untergang des Abendlandes zag de cultuurfilosoof Oswald Spengler het Westen als een Faustische cultuur, dynamisch en strevend naar het onbereikbare. Hij was echter van mening dat onze eens rijke en levensvatbare cultuur verworden was tot een levenloze beschaving, met andere woorden, het verval was ingezet, het Westen was in zijn winterperiode aanbeland. Het is een cultuurpessimisme dat gedeeld wordt door de conservatieve filosoof Roger Scruton. De vraag is of de Westerse cultuur nog te redden is. En als we onze cultuur willen behouden, op welke manier? Scruton verdedigt in dit beknopte boek de Westerse cultuur tegen zijn interne critici en externe vijanden. Hij toont aan dat onze cultuur nog steeds een bron van morele kennis en weerlegt het modieuze sarcasme dat onze cultuur als niets meer dan een onbruikbaar erfgoed van “dode blanke mannen” ziet.

Scruton houdt een pleidooi voor zelfkennis en zelfbewustzijn. Het Westen zit in een acute identiteitscrisis door de dubbele uitdaging van het moslimfundamentalisme en het multiculturalisme. Europa heeft de morele of intellectuele kracht niet meer om zich hiertegen te verzetten. Het is de overtuiging van Scruton dat het lot van het Westen door Amerika bepaald zal worden. Zo blijft er weinig over van het Westen zonder Amerika en zijn vrijheid, optimisme, instituties, joods-Christelijk geloof en onderwijstraditie. Het Amerikaanse experiment heeft de mensheid twee grote verwezenlijkingen te bieden: een levensvatbare democratie en superieure technologie. Maar dat is uiteraard niet genoeg om de toekomst van het Westen te garanderen en biedt geen visie op het menselijke leven en zijn betekenis die de uitdaging aankan met het sarcastische nihilisme van de interne critici van het Westen of de humorloze onverdraagzaamheid van de islam. Tegenover zulke vijanden moeten we niet onze verwezenlijkingen bevestigen maar ons recht om te bestaan.

Er zijn zoveel culturen als er beschavingen zijn, ook al kan men tot een beschaving behoren en niets van haar cultuur weten, zoals het geval is voor de meeste Westerlingen vandaag. Want met cultuur bedoelt Scruton hoge cultuur. Dit kernachtige boek geeft een verhelderende diagnose van de Westerse identiteitscrisis. We hoeven het niet volledig eens te zijn om de hoop te koesteren dat dit belangrijke boek – hopelijk binnenkort ook in een Nederlandse vertaling – vele lezers zal kennen die het postmoderne nihilisme willen overstijgen en nog geloven in eigenheid en identiteit, kortom in zichzelf.

In Mortal Danger

inmortaldangerHet Amerikaans congres blijft sterk verdeeld over de hervorming van het immigratiebeleid. Het Huis van Afgevaardigden keurde een voorstel goed – toen de Republikeinen er nog de meerderheid hadden – dat onder andere strengere grenscontroles en sancties voor werkgevers die illegale immigranten tewerkstellen inhield. Het voorstel van de Senaat daarentegen draagt de voorkeur van president Bush weg: een verhoging van de grensveiligheid aan de Amerikaans-Mexicaanse grens maar ook amnestie en uiteindelijk staatsburgerschap voor de ongeveer 12 miljoen illegale immigranten in de VS.

Drijvende kracht in het Huis tegen illegale immigratie is Tom Tancredo, een Republikeins congreslid uit Colorado. Hij is sinds 1999 een lid van het Huis van Afgevaardigden en nationaal bekend in de VS vanwege zijn uitgesproken standpunten tegen illegale immigratie. Dat maakt hem persona non grata bij het Witte Huis. Begin april kondigde Tancredo zijn kandidatuur aan voor de presidentsverkiezingen van 2008. Het is zijn bedoeling om de andere Republikeinse presidentskandidaten zoals senator John McCain uit Arizona, de voormalige gouverneur van Massachusetts Mitt Romney en de voormalige burgemeester van New York Rudi Giuliani te dwingen zich uit te spreken over illegale immigratie.

Illegale immigratie bedreigt volgens hem niet alleen de Amerikaanse veiligheid, economie en sociale orde maar ook haar identiteit. In zijn boek "In Mortal Danger - The Battle for America’s Border and Security" legt hij uit dat het niet alleen lamentabele grenscontroles of een ontoereikend immigratiebeleid zijn die Amerika bedreigen. Dit zijn slechts symptomen van het fundamentele probleem van de Amerikaanse politiek en cultuur. Tancredo wijst naar de identiteitscrisis die de VS doormaken. De massale illegale immigratie maakt het alleen maar erger. De oorzaak is – niet verwonderlijk – de waanzinnige ideologie van het multiculturalisme waarvan ook de politieke elites in de VS doordrongen zijn.

De gevolgen van dit desastreuze beleid zijn niet te overzien: de impact op de lokale gemeenschappen voornamelijk in het Zuidwesten van de VS, de bedreiging voor de nationale veiligheid, de gevaren voor volksgezondheid en de afbraak van het leefmilieu en de levenskwaliteit. Tancredo beschrijft ook enkele aangrijpende verhalen van doorsnee Amerikanen die aan de Mexicaanse grens door de overlast hun levens verwoest zien. Tancredo besluit zijn boek met concrete hervormingsvoorstellen die de illegale immigratie kunnen afremmen en uiteindelijk omkeren. Maar net zoals in Europa is het grote probleem politieke wil.

15-02-07

Max Boot over de Revolution in Military Affairs (RMA)

warmadenewDe informatierevolutie heeft met haar computers, internet, GPS, elektronische radarbewakingssystemen, precisiemunitie en dergelijke meer ongetwijfeld een belangrijke impact op de moderne oorlogvoering. De vraag is in hoeverre er echter sprake is van een ware revolution in military affairs (RMA). Om die vraag te beantwoorden neemt Max Boot, historicus en verbonden aan de Council on Foreign Relations, 500 jaar oorlogvoering onder de loep. Boot bekijkt in deze historische studie hoe technologische en strategische revoluties het slagveld hebben getransformeerd – van de Spaanse Armada tot de oorlog tegen het terrorisme – en hoe het gebruik van buskruit, de eerste en tweede industriële revolutie ook de aard van onze maatschappij en politiek systeem hebben veranderd.

Boot waarschuwt voor technologisch determinisme. Precisiemunitie en –bombardementen (‘smart bombs’) zijn weliswaar een belangrijke innovatie en hebben de efficiëntie gemaximaliseerd. Het beste voorbeeld daarvan is de Golfoorlog in het begin van de jaren ‘90, toen de VS en zijn bondgenoten de inval van Saddam Hoessein in Koeweit ongedaan maakten met Operation Desert Storm. Die snelle overwinning maakte de Amerikanen echter overmoedig. Het is inderdaad nog steeds je reinste zelfmoord om de VS in een conventionele oorlog tegemoet te treden. Maar de meer intelligente vijanden van de VS zagen echter snel in dat een gedecentraliseerde organisatiestructuur aangewezen is. De aanslagen van 11 september 2001 tonen aan dat het technologisch en militair overwicht van de VS nutteloos is tegenover terrorisme. Net zoals de Amerikanen in Irak ervaren dat stealth bommenwerpers en nucleair aangedreven vliegdekschepen weinig nut hebben om de orde te handhaven in Fallujah of Bagdad.

Om te kunnen spreken van een militaire revolutie is er, net zoals bij een wetenschappelijke revolutie, een paradigmaverschuiving noodzakelijk, waarbij oude stellingen gecontesteerd en vervangen worden door nieuwe inzichten. Technologie bepaalt daarin slechts de mogelijkheden voor een militaire revolutie. Of er een daadwerkelijke militaire revolutie is, wordt bepaald door organisatie, strategie, tactiek, leiderschap, training, moraal en andere menselijke factoren. Of de huidige informatierevolutie ook een echte RMA zal teweeg brengen is een open vraag. Een zaak is duidelijk: wie niet mee is, blijft achter.

02:50 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-02-07

Mark Steyn over het einde van Europa

steynHet is gedaan met Europa, dat voorspelt Mark Steyn in zijn nieuwe boek ‘America Alone’ met als ondertitel: ‘The End of the World as we know it’. Steyn is een Canadese journalist en conservatieve cultuurcriticus die wereldwijd in tal van kranten en tijdschriften opzien baart met zijn scherpe columns zoals de ‘Happy Warrior’ column in het Amerikaanse conservatieve tijdschrift National Review maar ook in The Atlantic Monthly, The Washington Times en tot voor kort ook in The Daily Telegraph.

Steyn combineert een bloedserieus onderwerp – de bedreiging die de islam vormt voor het Westen – met een humoristische schrijfstijl en rake originele formuleringen. De islamitische immigratie valt samen met een periode van Europese zwakheid op politiek, cultureel en vooral demografisch vlak: “de islam heeft de jeugd en de wil, Europa heeft ouderdom en welvaart”.

Steyn voorspelt dan ook dat een groot deel van het Westen het einde van de 21ste eeuw niet zal halen. Europa is nu de kolonie en al te veel verzwakt om “de genadeloze transformatie naar Eurabië nog tegen te kunnen houden.” De vraag is alleen nog hoe gewelddadig die omwenteling zal verlopen. Steyn ziet de aanslagen in Madrid en Londen evenals de moord op Theo Van Gogh in Amsterdam als het begin van de komende burgeroorlogen in Europa.

Steyn - die overigens Vlaamse roots heeft - gelooft enkel nog in de Verenigde Staten met haar "relatief gezonde demografische profiel": “Europa is stervende, Amerika niet”. Het boek van Steyn is een waarschuwing aan de Amerikanen: kijk naar Europa en let op dat het hier ook niet gebeurt.

20:08 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-12-06

State of Emergency

StateofemergencyVolgens het concept van uitdaging en antwoord van de gereputeerde Engelse historicus Arnold J. Toynbee bestaat de crisis van een beschaving uit drie dodelijke en op til zijnde gevaren: uitstervende bevolkingen, uiteenvallende culturen en niet weerstane invasies. Beschavingen bloeien indien ze erin slagen op deze uitdagingen een antwoord te vinden. Indien ze falen is hun ondergang ingezet. Beschavingen sterven door zelfmoord, niet door moord, aldus nog Toynbee. Daarmee is de toon gezet. Patrick Buchanan kondigt in zijn nieuwe boek de noodtoestand af. Het Zuidwesten van de Verenigde Staten – Texas, New Mexico, Arizona en Californië – wordt overspoeld door illegale immigranten. De Mexicaanse regering dumpt er heel bewust zijn arme en werkloze onderdanen. Hiermee verlichten ze de sociale druk in eigen land en bewerkstelligen ze La Reconquista, de culturele annexatie van het Zuidwesten van de VS. Schattingen variëren van 12 tot 20 miljoen illegale immigranten. Hiertegenover stelt president Bush een regularisatie van illegalen en halfslachtige grenscontroles. Kortzichtige electorale motieven spelen hierbij een hoofdrol. Indien de trend nu niet wordt omgebogen zal de Amerikaanse bevolking rond 2050 onherkenbaar veranderd zijn. Daarom bepleit Buchanan een doortastende hervorming van het immigratiebeleid en een waterdichte beveiliging van de Amerikaans-Mexicaanse grens.

Multiculturalisme is de ideologie van de Westerse zelfmoord. Verscheidenheid is onze kracht, dicteert het multiculturele dogma. Het tegendeel is waar, verscheidenheid is altijd al een bron van conflict geweest. Democratie volstaat dan niet meer. Als de Leitkultur sterft, sterft het land. Die waarheid zal het Westen negeren ten koste van zichzelf. Buchanan heeft opnieuw een uitermate actueel boek geschreven met tal van onweerlegbare feiten en overtuigende argumenten, niet alleen voor Amerikanen maar ook voor Europeanen die de islamisering willen weerstaan en zichzelf willen blijven.

State of Emergency
The Third World Invasion and Conquest of America
Patrick J. Buchanan

Thomas Dunne Books, St. Martin’s Press, New York, 2006.
320 blz.
20,91 euro
ISBN 0-312-36003-7

20:49 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-05-06

Mannelijkheid

Toen op 15 april 1912 het schip Titanic zonk, overleefde 74% van de vrouwelijke passagiers terwijl 80% van de mannen stierf. Waarom? Omdat de mannen het principe ‘vrouwen en kinderen eerst’ volgden. Vandaag zou vanuit de gelijkheidsideologie het principe ‘vrouwen en kinderen eerst’ seksisme en discriminatie op basis van leeftijd voorgeworpen kunnen worden. Het weerleggen van de linkse leugen dat mannen en vrouwen gelijk zijn, leidt vaak tot beschuldigingen van seksisme. De constructie van een ‘sekse-neutrale samenleving’ is een sociaal experiment zonder voorgaande. Geslacht bepaalt onze rechten noch plichten en duidt ook onze plaats in de samenleving niet aan. Het gelijk maken van man en vrouw is, met uitzondering van de multiculturele illusie, de obsessie bij uitstek van het politiek correcte establishment.

De hoogdagen van het radicale feminisme (in essentie een aanval op het gezin) zijn echter voorbij en vandaag erkennen ook (socio-)biologen en sociologen dat mannen en vrouwen nu eenmaal niet gelijk zijn: mannen zijn abstracter in hun denken en agressiever in hun gedrag terwijl vrouwen eerder contextueel denken en bemiddelend in hun gedrag zijn. De ‘sekse-neutrale’ samenleving moet niets hebben van mannelijkheid maar kan er ook niet van af geraken. Dat is het onderwerp van een nieuw provocatief boek van Harvey C. Mansfield, de enige conservatieve professor aan de universiteit van Harvard, een beetje zoals een Deense cartoonist in een moskee. Mansfield is een aanhanger van Leo Strauss en deelt met hem de opvatting van de noodzaak om de grote politieke denkers te bestuderen: Plato, Aristoteles en Machiavelli, om er maar enkele te noemen. Die komen dan ook ruim aan bod met hun inzichten over mannelijkheid. Zo duidt het Griekse woord thumos op de levenskracht en moed die mannen niet uitsluitend maar wel in hoge mate bezitten. Ook studies over Edmund Burke en een vertaling van Alexis de Tocqueville’s Democracy in America zijn van zijn hand.

Aan diezelfde Havard-universiteit diende onlangs rector Larry Summers ontslag te nemen vanwege zijn opvatting dat vrouwen biologisch gezien minder geschikt zijn om uit te blinken in de exacte wetenschappen. In plaats van zichzelf en zijn positie te verdedigen, verontschuldigde hij zich zo vaak dat het onmogelijk werd voor zijn voorstanders om nog enige steun te verlenen. Zijn verontschuldigingen maakten hem onmannelijk, verklaarde Mansfield. Mansfields korte definitie van mannelijkheid is zelfvertrouwen in een riskante situatie. Het zelfvertrouwen geeft een mannelijke man onafhankelijkheid van anderen. Hij is in controle, tevreden met zichzelf en niet echt geïnteresseerd in andermans problemen. Mannelijkheid is geen deugd an sich maar is eerder een voorwaarde voor een deugdzaam leven. Mansfield geeft voorbeelden van beide zijden van de medaille: de brandweerlui die op 11 september hun leven riskeerden om de slachtoffers te redden en de terroristen die hun leven gaven om de aanslagen te plegen. Mannelijkheid kan zowel nobel en heroïsch als intolerant en gewelddadig zijn.

Verwacht hier geen verdediging van de patriarchale samenleving. Mansfield heeft geen probleem met de gelijke behandeling van man en vrouw op de werkvloer maar in het private leven “zou het moeten erkend worden dat mannen mannelijk zullen zijn”. Vooraleer je een gentleman kan zijn, dien je een man te zijn want een gentleman is zachtaardig uit principe, niet uit zwakheid. Mansfield pleit voor een begrip en aanvaarding van mannelijkheid om er een eerlijke en eerbare invulling aan te geven.

Manliness
Harvey C. Mansfield
Yale University Press, New Haven & London, 2006
ISBN 0-300-10664-5
290 blz.


P.S.: Harvard University Press weigerde jaren geleden reeds het boekvoorstel van Mansfield omdat gevreesd werd dat het een antifeministisch boek zou worden.

11:52 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-05-06

Na het neoconservatisme

“Ik ben tot de conclusie gekomen dat het neoconservatisme zich als politiek symbool en als gedachtegoed heeft ontwikkeld tot iets wat ik niet langer kan steunen.” Met deze woorden neemt Amerika’s bekendste neoconservatief afstand van een ideeëngoed dat het buitenlands beleid van de regering-Bush flink heeft beïnvloed. Francis Fukuyama geniet vooral faam vanwege zijn bekende werk ‘Het einde van de geschiedenis’. Dat kwam als geroepen op het einde van de koude oorlog toen het communisme in elkaar stortte. Het boek werd echter door velen geïnterpreteerd als een lofzang op de overwinning en onvermijdelijkheid van de liberale democratie. Sindsdien probeert Fukuyama uit te leggen dat zijn boek in werkelijkheid gaat over modernisering: als landen een zekere economische ontwikkeling doormaken waardoor de bevolking zich eveneens kan ontwikkelen, dringen inspraak en openheid van het politiek systeem zich op. Maar net zoals Lenin de stellingen van Marx op zijn kop zette, zien de neoconservatieve haviken, met William Kristol van The Weekly Standard op kop, in de these van Fukuyama een blauwdruk om met militaire macht de geschiedenis een handje te helpen.

In zijn nieuw boek legt Fukuyama uit waarom hij in tegenstelling tot vele andere neoconservatieven niet overtuigd was van de noodzaak om Irak binnen te vallen. Hij probeert tevens een antwoord te formuleren of nieuwe inzichten hem diskwalificeren als neoconservatief of de neoconservatieve voorstanders van de oorlog hun principes verkeerd toepassen. Een van de belangrijkste ideeën van het neoconservatisme is dat het ingrijpen van de overheid in de samenleving – social engineering – vaak onverwachte en ongunstige gevolgen heeft en daarom met de grootste voorzichtigheid moet benaderd worden. Het is dan ook verwonderlijk dat het juist de neoconservatieven zijn die de utopie koesteren dat ze door militaire interventie een democratie kunnen opleggen. Democratie kan uiteraard niet zomaar opgelegd worden. De eerste voorwaarde voor de opbouw van een land is de veiligheid, nog steeds niet evident in Irak. Democratie ontstaat ook niet door het organiseren van verkiezingen en kan slechts bestaan als ze wordt geschraagd door een middenklasse.

In het buitenlands beleid pleit het neoconservatisme voor morele klaarheid. Het interne karakter van een regime is van belang: met regimes die democratie en mensenrechten niet respecteren sluit je geen deals. Een duidelijke tegenspraak met de realistische school van onder andere Henry Kissinger. Beiden zijn volgens Fukuyama echter ontoereikend om de uitdagingen op wereldvlak aan te gaan. Het buitenlands beleid van de VS moet dan ook dringend gedemilitariseerd worden. Hij pleit voor een ‘realistisch wilsonianisme’, met meer nadruk op internationale samenwerking. Fukuyama verheldert niet alleen zijn eigen standpunten maar werpt ook licht op de oorsprong en ontwikkeling van het neoconservatisme en de toepassing ervan, met name op vlak van buitenlands beleid, en in het bijzonder in Irak.

20:06 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-11-05

Imperial Grunts

Deze namiddag was Robert Kaplan te gast op de Boekenbeurs te Antwerpen om zijn nieuwe boek voor te stellen (zie vorig bericht) in een gesprek met de Nederlandse auteur Jeroen Kuypers (publiceerde bij Uitgeverij Aspekt 'Hitler in Parijs').
 
Kaplan draait niet rond de pot en zegt waar het op staat. Zijn no-nonsense aanpak en zijn weinig politiek correcte opvattingen maken hem controversieel voor de vastgeroeste weldenkenden aan beide zijden van de Atlantische oceaan. Zo durft hij de heilige koe, die de democratie is, geregeld aan kritiek onderwerpen. Zijn stellling komt erop neer dat als het echt menens wordt, de keuze tussen vrijheid en veiligheid snel gemaakt zal zijn.
 
Het feit dat hij sommige neoconservatieve opvattingen steunt inzake buitenlandbeleid, die als Wilsoniaans interventionisme omschreven worden, maakt van Kaplan (“I’m a moderate, middle-of-the-road conservative.”) nog geen neoconservatief. Zoals hij zelf zegt: "Once you're in government, everyone's a realist". Dat is een les die, meer algemeen toegepast, het Vlaams Belang niet mag vergeten bij de ontwikkeling van haar beleidsfilosofie.

Geïnteresseerden die het gesprek gemist hebben, kunnen onder andere terecht bij de Amerikaanse kabeltelevisiezender C-SPAN, bekend vanwege zijn non-stop verslaggeving van zittingen van het Huis van Afgevaardigden en de Senaat. Book-TV, een weekendprogramma van C-SPAN2, zond onlangs een lang interview met Kaplan uit over zijn nieuwe boek:
http://www.booktv.org/General/index.asp?segID=6241&sc...
 
Kaplan gaf op 27 september jl. een lezing voor de Carnegie Council on Ethics and International Affairs:
http://www.cceia.org/viewMedia.php/prmTemplateID/8/prmID/...
 
Lees ook de bespreking van Thomas Donnelly van het American Enterprise Institute:
http://www.aei.org/publications/filter.all,pubID.23191/pu...


23:41 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-11-05

Robert Kaplan op de Boekenbeurs

"Geen ander recent verschenen boek geeft een zo goed en levendig portret van de uitdagingen van het moderne Amerikaanse leger. Met een indrukwekkend inzicht in de complexiteiten van militaire missies wereldwijd, toont Robert Kaplan de lezer de wereld van de moderne soldaat." Dat is de mening van de Amerikaanse generaal Barry R. McCaffrey (United States Military Academy) over het nieuwe boek van Kaplan.
 
Op zondag 6 november komt de Amerikaanse schrijver naar de boekenbeurs te Antwerpen (www.boekenbeurs.be) om te debatteren over zijn visie op het Amerikaanse imperialisme waarvan volgend citaat illustratief is:
 
"Het vaak gehoorde pleidooi tegen de imperialistische rol van de Amerikaanse strijdkrachten is minder een uitdrukking van een gedegen analyse van de wereldwijde Amerikaanse militaire ontplooiing dan wel een emotioneel antwoord op de problemen in Irak. Klassiek imperialisme is niet zomaar een optie maar een door en door uitgeteste noodwendigheid voor een betere en stabiele wereld. Het gevaar is niet dat het klassiek imperialisme de Amerikaanse kredietwaardigheid of de Amerikaanse democratie zal ondermijnen, maar dat dit imperialisme zelf zal ondermijnd worden door een drooglegging van middelen door de noodzaak van constant hoge troepenniveau's in Irak." (The Wall Street Journal, geciteerd in De Tijd, 24 september 2005)
 
In Imperial Grunts: The American Military on the Ground (grunt is slang voor infanteriesoldaat) - waarvan de Nederlandse vertaling onder de titel "Aan de grenzen van het Amerikaans imperium" verschenen is bij Uitgeverij Het Spectrum - brengt Kaplan verslag uit over zijn wedervaren aan het front en beschrijft hij hoe het Amerikaanse imperialisme wordt vormgegeven. De afgelopen twee jaar verbleef hij in het gezelschap van Amerikaanse militaire eenheden overal ter wereld: met Mariniers, Special Forces en Delta in Colombia, Mongolië, de Filippijnen, Afghanistan en Irak.
 
Kaplan's boodschap is dat de 21ste eeuw gewelddadig zal zijn, en of we het nu graag hebben of niet, het hoofdzakelijk de taak van de Verenigde Staten zal zijn om de orde en stabiliteit te garanderen. Kaplan noemt zichzelf een "tragic realist" en doet het buitenlandbeleid van Bush af als "idealistisch". Hij waarschuwt voor pogingen om democratie op te leggen aan landen die de instellingen niet hebben om deze te schragen.
 
Kaplan is een vaste correspondent voor The Atlantic Monthly en auteur van een veertiental boeken. Aanbevolen zijn Warrior Politics: Why Leadership Demands a Pagan Ethos (Krijgspolitiek) en The Coming Anarchy (met name het essay 'Was Democracy Just a Moment?'), ook verkrijgbaar in het Nederlands 'Het anarchistisch pandemonium'.
 
Imperial Grunts: The American Military on the Ground:
http://www.amazon.com/gp/product/1400061326/002-4873597-5...
 
Aan de grenzen van het Amerikaans imperium:
http://www.spectrum.nl/book/book.ngp?isbn=9027423962
 
De voorpublicatie die deze week in Knack verscheen (helaas niet online op www.knack.be) beschrijft de aanval van de Amerikaanse Marines op Faluja. De voorpublicatie in The Atlantic Monthly behandelt de Special Forces in de Filippijnen en Afghanistan:
http://www.theatlantic.com/doc/200510/kaplan-us-special-f...
 
Was Democracy Just a Moment?
http://www.thirdworldtraveler.com/Democracy/DemocracyMome...
 
Coming Anarchy weblog - fans van Kaplan:
http://www.cominganarchy.com

01:51 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-09-05

Angelsaksen versus Rijnlanders

Over de politieke verhouding tussen Europa en de Verenigde Staten van Amerika is de voorbije jaren druk gedebatteerd. Hierbij wordt maar al te vaak voorbijgegaan aan het feit dat het Angelsaksische maatschappijmodel de wereld heeft veroverd en in vele aspecten van onze samenleving ingang heeft gevonden.
 
Centraal in het Angelsaksische model staat de maakbaarheid of het soll-denken, zoals het zou moeten zijn. Het Europese Rijnlandmodel gaat uit van de realiteit, het ist-denken, zoals het is. De stelling van de Nederlandse academici Brouwer en Moerman is dat heel wat Angelsaksische ideeën vandaag kritiekloos worden overgenomen door Europeanen die hun eigen geschiedenis niet meer kennen. Ironisch genoeg zijn bijvoorbeeld vele Angelsaksische ideeën herkauwde principes uit het Pruisische leger (het Duitse leger voor 1945), voornamelijk inzake organisatieprincipes.
 
Verwacht geen primair anti-Amerikanisme. De auteurs vergelijken beide modellen op het gebied van economie, wetenschap, organisatie, recht en management en tonen overtuigend aan dat het Europese gedachtegoed bijzonder dynamisch is tegenover de op het eerste zicht 'sexy' maar in werkelijkheid rigide en van korte-termijn-denken doordrongen Angelsaksische opvattingen. Dat uit zich bij laatstgenoemde door weinig aandacht te besteden aan de rol van het individu in een onderneming, directief leiderschap en centralisatie. Het doel van dit boek is ongetwijfeld om het Rijnlandmodel meer onder de aandacht te brengen en te wijzen op de rijke Europese traditie die eraan ten grondslag ligt en als dusdanig een bijdrage te leveren tot een noodzakelijk debat over de toekomst van Europa.
 
Angelsaksisch model:

  • sterke, duidelijk samenhangende theorie
  • samenwerking op basis van contracten
  • uitgaan van maakbaarheid (soll-denken)
  • onzekerheid beperken
  • weinig aandacht voor rol individu in onderneming
  • daadkracht
  • directief leiderschap
  • strakke aansturing medewerkers
  • inductief denken
  • centralisatie
  • rigide
Rijnlandmodel:
  • fragmentarisch omschreven model
  • samenwerking op basis van vertrouwen
  • uitgaan van werkelijkheid (ist-denken)
  • onzekerheid accepteren
  • individu staat centraal
  • overleg
  • coachend leiderschap
  • taakvolwassenheid medewerkers
  • deductief denken
  • decentralisatie
  • flexibel
Angelsaksen versus Rijnlanders - Zoektocht naar overeenkomsten en verschillen in Europees en Amerikaans denken - Jaap Jan Brouwer & Piet Moerman
Garant, Antwerpen, 2005.
132 blz., 19,90 euro
ISBN 9044117483

19:28 Gepost door Jan Lievens in Boekbespreking | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |